ฉันฝันถึง...
วันนั้นเมื่อสมัยม.5 ที่ได้พบกับเธอ
ฝันถึงวันที่ราวกับฝันในวันนั้น
เตรียมตัวเหนื่อยหน่อยนะคะ
หากทางเจ้าสาวแต่งตัวพร้อมแล้วจะมาเรียกอีกครั้งนะคะ
เอ่อ...เห็นพี่น้องเจ้าสาวบ้างไหมครับ
ค่ะ มาถึงกันนานแล้วค่ะ
งั้นเหรอครับ
เจ้าบ่าวครับ
ทางเจ้าสาวเรียกหาครับ
มีอะไรเหรอ
แต่งตัวใกล้เสร็จแล้ว รออยู่ตรงนั้นสักครู่นะ
ดูเหมือนว่ายัยพวกนั้นก็มาด้วยนะ
ให้ตายสิ ไม่รู้ว่าวางแผนอะไรกันอยู่
ไม่ต่างจากสมัยม.ปลายเลย
มีแต่พวกตัวปัญหาทั้งนั้น
เมื่อกี้เองก็ฝันอีกแล้วสิ
นี่ฉันจะฝันถึงวันนั้นไปอีกกี่รอบกัน
สุดยอดแห่งฝันร้าย
ที่ยังคงติดตรึงอยู่ภายในจิตใต้สำนึก
ขอโทษที่ให้รอ
นี่ฉันยังฝันอยู่เหรอเนี่ย
ชอบนะ
ชอบสิ
ชอบ
ชอบค่ะ
ชอบนะคะ
(เจ้าสาวผมเป็นแฝดห้า ฉบับภาพยนตร์)
ถ้ามันไปไม่ถึงคุณ
(สวนน้ำทะเลไจแอนท์)
ถ้ามันไปไม่ถึงคุณ
ความรู้สึกนี้หายไป
มันเร่งขึ้น คำพูดเริ่มเคลื่อนไหว
โปรดบอกมา
มีบางสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจตรงนี้
ฉันชอบคุณ มากๆ มากว่าคนอื่น
แม้ว่าฉันจะลืมการหายใจ. คุณคือสิ่งเดียวที่ฉันไม่เข้าใจ
ความรู้สึกนี้ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
กำลังเบ่งบานเพื่อแสวงหาแสงสว่าง ความแอบชอบนี้
มันจะไปได้ไกลขนาดใหนนะ?
(หลุมศพครอบครัวนาคาโนะ)
โยตสึบะ
เชื่อมือฉันได้เลย
ไชโย
วันนี้ต้องขอบคุณพวกเธออีกเช่นเคย ที่ทำให้คว้าชัยชนะได้อย่างขาดลอย
โดยเฉพาะโยตสึบะพักหลังนี้เก่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เอ๊ะ หนูเหรอ
จริงหรือเปล่านะ
ทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้เพราะเป็นแฝดห้าแท้ ๆ
ไม่หรอก สายตาฉันไม่มีทางมองพลาด
พวกเธอเองก็ดูโยตสึบะเป็นตัวอย่าง แล้วตั้งใจซ้อมกันด้วยล่ะ
ตัวอย่าง...งั้นเหรอ
แข่งเสร็จแล้วก็รีบไปกันเถอะ
เดี๋ยวร้านจะปิดเอา
อะไรกัน จะไปซื้อของกันเหรอ
อืม จะซื้อของขวัญให้คุณแม่น่ะ
แสดงความยินดีที่หายป่วยแล้ว
เราทั้งห้าคนออมเงินค่าขนมกันเพื่อวันนี้เลยเนอะ
งั้นก็ไปร้านขายดอกไม้กันเถอะ
อิจิกะนี่ก็ชอบบังคับกันจัง
ทุกคนไปกันเถอะ
ต้องให้ดอกไม้แบบไหนคุณแม่ถึงจะดีใจกันนะ
ได้ยินมาว่าถ้าให้คุณแม่ ต้องเป็นดอกคาร์เนชันน่ะ
คาร์เนชันเหรอ
อืม ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ
โยตสึบะเรามีเงินอยู่เท่าไรนะ
เอ่อ...เอ๊ะ ฉันอาจจะทำกระเป๋าสตางค์หล่นหายก็ได้
ทางนั้นเจอไหม
เหมือนจะไม่อยู่ตรงนี้นะ
ถ้าก่อนเตะบอลยังอยู่ละก็ มันน่าจะหล่นแถวนี้นี่นา
ฉันจะลองเข้าไปหาที่ลึกกว่านี้ดูนะ
โยตสึบะ
ทำยังไงดี
เป็นเพราะฉัน
ทำไงดี
ขอโทษด้วยนะทุกคนเป็นเพราะฉันเอง
ไม่ใช่ความผิดโยตสึบะสักหน่อย
ต่อให้ใครเป็นคนพกก็คงหล่นหายเหมือนกัน
ใช่เลย
อืม ไม่ว่าใครจะพลาดก็หารกัน 5 ส่วน
ทุกคน...
ไม่ใช่ว่าจะเอามาใช้ทดแทนนะแต่... ฉันเจอดอกไม้สวย ๆ แถวนั้นมา
ดอกนี้...คิดว่าไง
โยตสึบะอันนั้นมัน...
โทษที แบบนี้คงจะมักง่ายไปหน่อยสินะ
พวกเราเองก็หาดอกไม้นี้เจอเหมือนกัน
สมกับเป็นแฝดห้าจริง ๆ เนอะ
กลับมาแล้ว
ไม่อยู่เหรอ
ยินดีด้วยนะคะคุณแม่
ยินดีที่กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง
ดูสิคะ ทุกคนช่วยกันรวบรวมเจ้านี่มา
ขอบคุณนะคะ วันนี้ทำงานเหนื่อยไหม
ขอบคุณสำหรับทุก ๆ อย่างเลย
อ้าว นิ่งไปซะแล้ว
อย่างที่คิด นี่คงจะใช้ไม่ได้...
สำหรับแม่การที่ลูกทั้งห้าคนสดใสแข็งแรงกันดี แม่ก็มีความสุขมากกว่าสิ่งใดแล้วละ
ขอบคุณเช่นกันนะ
เท่านี้ก็เรียบร้อยละ งั้นกลับกันไหม
(หลุมศพครอบครัวนาคาโนะ) เท่านี้ก็เรียบร้อยละ งั้นกลับกันไหม
หรืออันนั้นจะเป็นของคุณพ่อ
ไม่หรอกมั้ง
หน้าร้อนม.ปลายครั้งสุดท้ายผ่านไปอย่างเร็วเลยเนอะ
เปิดเทอมสองมาก็ยิ่งต้องยุ่งกับ การเตรียมงานเทศกาลโรงเรียนอีก
อิจิกะต้องหยุดเรียนไปสักระยะสินะคะ
ก็ช่วงนั้นเริ่มถ่ายภาพยนตร์แล้วน่ะ
อัตราวันเข้าเรียนไม่มีปัญหาใช่ไหม
ก็พอได้อยู่ แถมฟูทาโร่คุงบอกว่าจะช่วยติวให้ส่วนตัวด้วยนะ
จะยังไงก็เถอะ
ไม่คิดเลยว่าจะต้องกลับมาที่นี่
(ประกาศรื้อถอนอาคาร) ต้องย้ายออกหลังจากเข้าไปอยู่ได้แค่ครึ่งปีเนี่ยนะ
ดวงไม่ดีจริง ๆ เลย
ยังสะอาดเอี่ยมเหมือนเดิมเลย
เพราะคุณเอบาตะสินะคะ
คอยทำความสะอาดให้ตลอดแน่เลย
กว้างขวางแบบนี้ดีจริง ๆ
(ห้องพักครู)
ขอตัวนะคะ (ห้องพักครู)
ขอตัวนะคะ
อิตสึกิ
มาทำอะไรที่ห้องพักครูเหรอ
มีส่วนที่ไม่เข้าใจในคาบเรียนวันนี้เลยแวะมาถามน่ะ
งั้นเหรอ ของฉันมาคุยเรื่องงานเทศกาลน่ะ
(งานเทศกาลรร.อาซาฮิครั้งที่ 29 งานเทศกาลตะวันทอแสง)
หัวหน้าชั้นต้องคอยตัดสินใจอะไรหลาย ๆ อย่างเองน่ะ (งานเทศกาลรร.อาซาฮิครั้งที่ 29 งานเทศกาลตะวันทอแสง)
เอ๊ะ ถ้าพูดถึงหัวหน้าชั้นละก็... (เสาร์ที่ 13 ถึงจันทร์ที่ 15 ตุลาคม)
คุณอุเอสึงิจะคิดยังไงกับงานเทศกาลแบบนี้กันนะ
แต่ยังไงก็ตามเหมือนจะมีธรรมเนียม ว่า ม.6 จะต้องออกร้านขายของกันน่ะ
คาราอาเกะ ไส้กรอก แล้วก็มันฝรั่งอบเนยก็น่าจะดีเนอะ
ขอโทษด้วยค่ะ
เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันใหม่คราวหน้านะ
ใกล้ถึงเวลาจะต้องไปช่วยงานโรงเรียนกวดวิชาแล้วค่ะ
คิดว่าอิตสึกิน่าจะสนใจเสียอีก
ทุกคนกลับกันไปหรือยังนะ
อะไร โยตสึบะเองเหรอ
ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะค่ะ
เอ่อ...
เรื่องออกร้านงานเทศกาลใช่ไหม
รอแป๊บนะ ตอนนี้จะให้เวลาสูญเปล่าไม่ได้แม้แต่น้อย
ค่ะ
ฉันเห็นโฆษณาของอิจิกะแล้วนะ ไรฮะเป็นคนบอกมาน่ะ
จะทำให้เป็นหน้าร้อนที่ไม่มีวันลืมเลยละ
(วิตามินบำรุงกำลัง)
เป็นดาราดังเต็มตัวแล้วสิ
หรือก็คือฝันของยัยนั่นเป็นจริงแล้ว
อิตสึกิเองก็มีฝันเกินตัว อย่างการตั้งเป้าหมายจะเป็นคุณครูเช่นกัน
โยตสึบะ
ค่ะ
เธอมีอะไรที่อยากเป็นในอนาคตบ้างไหม
ถามกะทันหันจังเลยนะ
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยค่ะ
เอาเถอะ เพราะเธอเองก็มี สมรรถภาพทางร่างกายที่ไม่เป็นรองใครอยู่แล้ว
ถ้าเลือกไปทางนั้นก็คงมีทางเลือกเยอะแยะแหละ
ขอโทษที่ให้รอ
ไปรวบรวมข้อมูลร้านของปีที่แล้วกัน
จะดีเหรอคะ คุณอุเอสึงิบอกว่าจะเสียเวลาเปล่าไม่ได้นี่
ก็เพราะแบบนั้นไงละ งานโรงเรียนครั้งสุดท้ายทั้งทีไม่สูญเปล่าแน่นอน
ฉันตั้งใจแล้วว่าจะทำทั้งทีก็ต้องทำให้ดีที่สุด
เพราะเวลามีจำกัด ต่อให้มีเท่าไรก็ไม่พอ
ฝากด้วยล่ะ
ค่ะ เชื่อมือฉันได้เลย
(3 ไก่ย่าง 4 ไส้กรอก 5 ชูโรส 6 ทาโกะเซมเบ้)
(1 ทาโกะยากิ 2 กล้วยช็อกโกแลต 3 ไก่ย่าง 4 ไส้กรอก) นี่คือเมนูของร้านที่ได้รับความนิยมเมื่อปีก่อน
(1 ทาโกะยากิ 2 กล้วยช็อกโกแลต 3 ไก่ย่าง) นี่คือเมนูของร้านที่ได้รับความนิยมเมื่อปีก่อน
ถ้ามีใครอยากทำอะไรอย่างอื่นนอกจากนี้ ก็เสนอมาได้เลยค่ะ
ฉันขอโหวตทาโกะยากิ 1 เสียง ของแบบนี้เลือกแบบไม่เสี่ยงจะดีกว่า
อีกอย่างนายเองก็อุตส่าห์ ไปรวบรวมลิสต์นี้มาให้ทั้งทีใช่ไหมล่ะ
ถ้าเป็นทาโกะยากิละก็ ฉันจะแสดงฝีมือที่ฝึกฝนจากงานพาร์ตไทม์ให้เห็นเอง
อืม น่าสนุกดีนะ
จะดีจริงเหรอ
มีอย่างอื่นอีกไหม
ฉันอยากทำไทยากิ
ชาไข่มุก
มิคุมีอะไรอยากทำไหม
แพนเค้ก
เอ่อ...ไม่มีในข้อมูลปีก่อน ๆ แฮะ
แต่ก็อาจจะเป็นไปได้นะ เป็นไอเดียที่ดี
ขอบคุณนะมิคุจัง
ฉันเองก็คิดว่าดีเหมือนกัน
ต้องน่ารักแน่นอนเลย
วันนี้พอเท่านี้ก่อน ไว้คุยกันต่อวันหลัง
(ไทยากิ ชานมไข่มุก แพนเค้ก)
คุณนาคาโนะ (ไทยากิ ชานมไข่มุก แพนเค้ก)
พวกเราเข้าร่วมเวทีนี้ด้วยได้ไหม
แน่นอนค่ะ
ถ้าชมรมเย็บปักจะวางขายเสื้อแบบนี้ล่ะ
จะมีลูกค้ามาหรือเปล่านะ
ว้าว ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ
ถ้าเป็นจุดที่กำหนดละก็ติดโปสเตอร์โปรโมตได้ค่ะ ให้ฉันช่วยอีกแรงนะคะ
ขอบคุณนะ
โยตสึบะเป็นที่นิยมจริง ๆ
ทำไมถึงไม่มีใครมาหาฝั่งฉันเลย
ความนิยมน่ะ
ฉันอยากจะส่งจดหมายชวนญาติ
เตรียมเอาไว้แล้วค่ะ
จดหมายเชิญ...
ยังไงก็เถอะ ออกร้านงั้นเหรอ
(ไทยากิ ชานมไข่มุก แพนเค้ก 1 ทาโกะยากิ 2 กล้วยช็อกโกแลต) ไม่ว่าจะเลือกทำอะไรก็ได้แสดงฝีมือทั้งนั้น
(3 ไก่ย่าง 4 ไส้กรอก 5 ชูโรส 6 ทาโกะเซมเบ้) ไม่ว่าจะเลือกทำอะไรก็ได้แสดงฝีมือทั้งนั้น
อือ ได้เวลาแสดงฝีมือแล้ว
นี่เธอคิดจะรับผิดชอบปรุงอาหารเหรอ ลูกค้าจากข้างนอกก็มาด้วยนะ
ถ้าพลาดขึ้นมานี่ กลายเป็นวางยาพิษชาวบ้านแถวนี้กันหมดเลยนะยะ
ฉันก็พัฒนาขึ้นเหมือนกัน
นอกจากนี้นิโนะเองก็อยู่ด้วยนี่นา
เพราะงั้นวางใจได้
แน่นอนอยู่แล้วย่ะ ถ้าทำพร้อมฉันละก็ไม่มีทางพลาดอย่างแน่นอน
ขอโทษที่ให้รอ
เหนื่อยหน่อยนะ
นี่เธอทำงานมากไปหรือเปล่า
อิเวนต์หนสุดท้ายทั้งที
มาทำให้เป็นงานเทศกาล ที่จะไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลังกันเถอะ
ครั้งสุดท้ายงั้นเหรอ
ฟูทาโร่คุงอุตส่าห์มาติวให้ จะถามแบบนี้มันก็ยังไง ๆ อยู่หรอก
เรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่เป็นไรแน่นะ
งานเทศกาลเองก็ดูจะยุ่งพอตัวเลย
ที่จริงแล้ววันนี้ฉันเพิ่งได้รับผลสอบจำลองมา
เอ๊ะ
ยะ...หยุดนะ อย่าดูเชียว อันนี้ไม่อยากให้เห็นสักเท่าไร
อ๋อ จ้า ๆ ยินดีด้วยนะ
(ใบผลสอบจำลอง อุเอสึงิ ฟูทาโร่) อะไรกันไม่สนุกเลย
(คณะที่เลือก ม.นิโนะมิยะ วิทยาศาสตร์ 3 ผลประเมิน A) อะไรกันไม่สนุกเลย
ขอบอกไว้หน่อยละกัน
คนที่จะเล่นแบบนั้นได้ ก็มีแต่ฟูทาโร่คุงที่เรียนเก่งมาแต่ไหนแต่ไรเท่านั้น
ฝากดูแลทุกคนด้วยนะ
นี่สนามชี้ชะตาแล้ว
ไม่ต้องเป็นห่วงไป
ทั้งการเรียนและงานเทศกาลต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่
รอดูได้เลยอิจิกะ
ฉันจะทำให้เป็นงานเทศกาลโรงเรียนที่สุดยอดไปเลย
(คะแนนโหวตแพนเค้ก คะแนนโหวตทาโกะยากิ)
พวกผู้ชายน่ะยอมแพ้ได้แล้ว (คะแนนโหวตแพนเค้ก คะแนนโหวตทาโกะยากิ)
พวกผู้หญิงนั่นแหละยอมแพ้ไปซะ (คะแนนโหวตแพนเค้ก คะแนนโหวตทาโกะยากิ)
ทุกคนเขาชอบแพนเค้กนุ่มฟูกันทั้งนั้นแหละ
มิคุจังเองก็พูดอะไรหน่อยสิ
เอ่อ...
เห็นข้อมูลปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ
ไม่มีชาวญี่ปุ่นคนไหนเขาเกลียดทาโกะยากิหรอก
เนอะ คุณนิโนะ
ก็นะ
นิโนะจังเองก็บอกว่าชอบแพนเค้กนี่ ทำไมถึงเข้าข้างฝ่ายนั้นล่ะ
นั่นโกหกสินะครับ คุณนิโนะ
ให้ตายสิยะ ช่วยไม่ได้
ยังไงฉันก็เป็นคนเสนอแต่แรกว่าจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด
แล้วก็เรื่องทำกับเรื่องกินมันไม่เหมือนกัน
เจ้าแพนเค้กที่นุ่มฟูแบบนั้น แม้แต่ฉันเองบางครั้งยังทำพลาดเลย
จะคุยกันไปก็ไร้ประโยชน์ มีแต่ต้องทำทั้ง 2 อย่างเท่านั้น
ไม่คิดเลยว่า เพราะเรื่องนั้น เพื่อนในชั้นจะแบ่งเป็น 2 ฝ่าย
ใช่เลย ทำไมถึงเสนอแพนเค้กขึ้นมากันยะ
ดูเหมือนว่าคุณแม่ของฟูทาโร่จะทำขนมปังให้กินอยู่บ่อย ๆ น่ะ
นอกจากนี้พอลองนึกถึงเรื่องของบ้านเราดู
ก็...นั่นน่ะสินะ
เจ้านั่นมันนุ่มฟูจริง ๆ แหละ
แต่ว่าเจ้านั่นไม่ใช่สิ่งที่จะทำเป็นกันได้ง่าย ๆ นะยะ
เคยทำด้วยเหรอ
เป็นอาหารชนิดแรกที่ฉันลองทำเลย
ทาโกะยากิยังง่ายกว่าเยอะ ยิ่งเป็นการออกร้านแล้วด้วย
ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องพูดตรงขนาดนั้นเลย
ฉันไม่ชอบน่ะ ที่จะต้องคอยทำอะไรลับหลัง
อืม
นิโนะ มิคุ
อยู่ด้วยกันหรอกเหรอ
ฟูทาโร่ มีอะไรเหรอ
เปล่าถ้างั้นก็ช่างเถอะ
ก็นะตอนนี้ถึงจะยุ่ง ๆ หลายเรื่อง แต่ยังไงก็สนุกกับงานเทศกาลเข้าไว้ล่ะ
อะไรกัน
ฉันมีธุระกับฟูทาโร่ กลับก่อนได้เลย
มิคุ
ฟูทาโร่
ว่าไงมิคุ
ฉันมีเรื่องอยากจะบอกก่อนงานเทศกาล
งั้นเหรอ ฉันเองก็มีเรื่องอยากจะบอกเธอเหมือนกัน
ขอฟังเรื่องนั้นก่อนจะได้ไหม
ได้สิ ฉันได้ยินมาแล้วนะมิคุ
ผลสอบจำลองเข้ามหาวิทยาลัยได้เอสินะ
ทำได้เยี่ยมเลยนี่
นึกย้อนดูแล้ว ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันนะเนี่ย
แต่ถ้าทั้งหมดนั้น ช่วยให้พวกเธอเข้ามหาวิทยาลัยลัยได้...ก็ถือว่าคุ้ม
ถือว่าที่ฉันอุตส่าห์ติวให้ก็เกิดประโยชน์ละนะ
นั่นสินะ
คือว่าฟูทาโร่
ไป(คบ)กับฉันหน่อยสิ
โทษที
เมื่อกี้ไม่ได้หมายความแบบนั้น
วันเสาร์นี้ออกไปข้างนอกด้วยกันหน่อยสิ
เอ๊ะ นิโนะก็กำลังจะกลับเหรอคะ
ใช่แล้ว กำลังหาคนกลับด้วยอยู่เลย
งั้นเหรอคะ
งั้นต้องขอโทษด้วยนะคะ จากนี้ฉันจะตรงไปรร.กวดวิชาต่อ
งั้นเหรอ ตั้งใจดีนะ
เอ่อ...ผลสอบจำลองของนิโนะเป็นยังไงบ้างคะ
ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดนะ น่าจะบีละมั้ง
เอ๊ะ มีอะไร
ทำยังไงดีนิโนะ ฉันว่าฉันก็พยายามเต็มที่แล้วนะ
แต่กลับได้ผลแบบนี้ มองไม่เห็นอนาคตเลยค่ะ
(ใบผลสอบจำลอง นาคาโนะ อิตสึกิ สาขาครุศาสตร์ ผลประเมิน D) แต่กลับได้ผลแบบนี้ มองไม่เห็นอนาคตเลยค่ะ
ตัวฉันที่เอาแต่ตามรอยคุณแม่ การจะมาเป็นคุณครูก็เป็นได้เพียงแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ
ใจเย็น ๆ ก่อน
ขอโทษที่เผลอตัวไปค่ะ
ทางคุณครูก็แนะนำมาว่าให้ลองปรึกษาพ่อแม่ดูก่อน
แต่ว่าเรื่องนั้นน่ะ...
ไม่ใช่ผู้ปกครองที่จะมานั่งรับฟังสินะ
เปล่าค่ะ ไม่ได้หมายความแบบนั้น
ฉันไม่อยากให้คุณพ่อต้องเป็นกังวลไปมากกว่านี้ค่ะ
เป็นห่วงเหรอ คนคนนั้นเนี่ยนะ
ฉันเริ่มคิดว่าการที่พวกเราโตมาถึงจุดนี้ได้
ก็คงเป็นเพราะคุณพ่อ
ดอกไม้นั่นเป็นของคุณพ่ออย่างแน่นอนค่ะ
แม้จะไม่ค่อยได้ทำอะไรให้ต่อหน้าตรง ๆ
แต่น่าจะคอยเป็นห่วงอยู่เสมอนั่นแหละค่ะ
จะเป็นไปได้ไง
ก่อนอื่น ฉันจะลองไปปรึกษาคุณครูชิโมดะ ที่รร.กวดวิชาดูค่ะ
(สถาบันอะคาดานิ)
นอกจากนี้ดูเหมือนว่าเร็ว ๆ นี้
จะมีคลาสติวพิเศษจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียงมาเปิดด้วยค่ะ
(คลาสเรียนพิเศษ ติวเข้ามหาวิทยาลัยโดยอาจารย์ชื่อดัง)
(เนื้อหาเข้มข้น ติวเข้มเต็มกำลัง อาจารย์มุโดว นิโนะสุเกะ)
นิโนะ ฉันเตรียมจดหมายเชิญ ที่คุยกันก่อนหน้านี้เอาไว้แล้ว
คิดอีกทีไม่เอาดีกว่า
เอ๊ะ จะดีเหรอ
ฉันคงเพ้อเจ้อไปหน่อยที่คิดจะชวนป๊ะป๋า
แต่ฉันคิดว่าดีแล้วเชียว
ยังไงก็คงไม่มาหรอก
ที่บ้านก็แทบไม่โผล่มาให้เห็น เอาแต่ทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ตลอด
เข้มงวดจัง
แต่ว่า
พวกผู้หญิงที่จ้องฉันเขม็งนี่ เลี่ยงไว้ก่อนที่จะเกิดเรื่องวุ่นวายดีกว่า
ฉันพอจะเข้าใจความเห็นพวกเธอหรอก
คือจะบอกว่าเป็นเรื่องแปลกที่นิโนะอยู่ฝั่งผู้ชาย
ที่พูดออกมาแบบนั้นก็เพราะเล็งผู้ชายสักคนอยู่งั้นสินะ
ใช่แล้ว
ถ้าเกิดอีกฝั่งเป็นยูสุเกะขึ้นมาละก็
มีนิโนะจังเป็นคู่แข่งอย่างนี้
ฉันไม่มีทางเอาชนะได้หรอก
ซากุระ
แข็งใจเข้าไว้
เข้าใจผิดแล้ว
เอ๊ะ
คนที่นิโนะสนใจไม่ได้อยู่ในกลุ่มทาโกะยากิหรอก
มีแค่เรื่องนั้นที่ฉันรู้ดี วางใจได้
เชื่อได้ที่ไหน แล้วทำไมอุเอสึงิคุงถึงรู้เรื่องนั้นล่ะ
เพราะหัวหน้าชั้นต้องวางตัวเป็นกลาง
เลยไม่สามารถโหวตฝ่ายไหนได้น่ะ
ว่าไงนะไม่เห็นจะเข้าใจ ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย
- ใช่แล้ว - ใช่เลย
เพราะนิโนะชะ...
ชอบฉันยังไงละ
เพราะงั้นช่วยดีกันไว้เถอะนะ
อุเอสึงิคุงหยุดมโนเถอะนะ
สร้างเรื่องแบบนั้นขึ้นมา นิโนะจังน่าสงสารแย่เลย
มะ...ไม่ใช่ นี่เรื่องจริงนะ
ฉันว่าแอบทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ก็ไม่แย่เท่าไรนะ
คงจะมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่
(แพนเค้กซูเฟล่)
(โรงพยาบาลทั่วไป)
โยตสึบะช่วยกันคิดเนื้อหาในจดหมายเชิญหน่อยสิ
ฉันจำไม่ได้ว่าอนุญาตให้นายเข้ามาได้นะ
ออกไปเดี๋ยวนี้เลยอุเอสึงิ
แหมทำเป็นเย็นชาไปได้
คนเขาอุตส่าห์เอาข้อมูลดี ๆ จะมาบอกแท้ ๆ
หมอนั่นโผล่มาแล้วนะ
หลังจากผ่านไปหลายสิบปี
(เนื้อหาเข้มข้น ติวเข้มเต็มกำลัง อาจารย์มุโดว นิโนะสุเกะ)
(คลาสเรียนพิเศษ ติวเข้ามหาวิทยาลัยโดยอาจารย์ชื่อดัง)
ทางนี้คืออันจัง
ส่วนที่อยู่ด้านหลังคือซันจังค่ะ
เอาละ ฉันมีคำถามสำหรับทุกคนค่ะ
น้องคนนี้มีชื่อว่าอะไรเอ่ย
ทุกตัวหน้าเหมือนกันหมดเลย
แยกไม่ออกเลยเนอะ
อยากทายให้ถูกจัง
ถูกต้องค่ะ
แน่นอนว่าต้องเหมือนกันอยู่แล้ว
ทั้ง 5 ตัวนี้เป็นเพนกวินพี่สาวน้องสาวกันค่ะ
เหมือนพวกเธอเลยเนอะ
พอพูดแบบนี้แล้วตัวนั้นก็เหมือนนิโนะอยู่
งั้นเจ้านั่นเป็นมิคุสินะ
ฟูทาโร่
ฟูทาโร่ฉันอยากจะเรียนทำอาหาร
เพราะงั้นฉันคงจะไม่ต่อมหาวิทยาลัย
ขอโทษด้วยนะ ฟูทาโร่
งั้นเหรอ ถ้าเธอเลือกแล้วฉันก็จะเป็นกำลังใจให้นะ
ทำหน้าลำบากใจเสียเหลือเกิน
นั่นสินะ โรงเรียนเฉพาะทาง แบบนั้นก็เป็นไปได้เหมือนกัน
ฉันคิดว่าจะต่อมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ผิดหรอก
ไม่รู้ว่าทางไหนคือทางที่ถูกต้องหรอกนะ
ฉันแค่อยากจะมาบอก ว่ายังไงฉันก็อยากจะเดินตามความฝันต่อไป
เพราะสำหรับฉันฟูทาโร่ก็คือคนพิเศษยังไงล่ะ
หมายถึง...
แน่นอนว่าความหมายตามนั้นเลย
ทำไมมิคุถึงมาพูดเรื่องแบบนี้ในเวลานี้นะ
สุดท้ายแล้ว คงไม่น่าจะใช่เรื่องศึกษาต่ออย่างเดียวแน่
ฉันพูดออกไปแล้วนะ
งั้นต่อไปก็เป็นตาของฟูทาโร่แล้ว
เรื่องที่ฉันต้องพูดออกไปเหรอ
พี่จ๋า ยินดีต้อนรับกลับบ้าน
ทำไมเธอถึงมาอยู่บ้านฉันได้ล่ะเนี่ย
นี่ค่ะ เห็นโยตสึบะบอกว่าลืมส่งให้อุเอสึงิคุง
อ๋อ โทษทีนะ
แกงกะหรี่เสร็จแล้วค่ะ
ทานด้วยคนนะคะ
นี่เธอมานั่งทำอะไรแบบนี้จะดีเหรอ
ฉันได้ยินเรื่องผลสอบจำลองแล้วนะ
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมแพ้ เรื่องมหาวิทยาลัยที่เลือกหรอกนะคะ
ฉันตั้งใจจะสละเวลา ช่วงงานเทศกาลไปทุ่มให้กับการเรียนแล้วด้วย
ฝากด้วยล่ะ ถ้าเข้าไม่ได้ฉันเองก็เดือดร้อน
เพราะถ้ายังตกอีกนี่ ที่ฉันสอน ๆ มาก็ไร้ความหมายน่ะสิ
เรื่องนั้นไม่จริงหรอกค่ะ
ทั้งเวลาที่ติวให้กับอิจิกะที่ตั้งเป้าจะเป็นดารา หรือมิคุที่ตั้งเป้าหมายเป็นเชฟ
ถือว่าเสียเปล่าไหมคะ
ก็ไม่อยากจะคิดแบบนั้นนะ
ความสัมพันธ์ของพวกเรา ไม่ใช่แค่ในฐานะคุณครูกับลูกศิษย์อีกต่อไปแล้วค่ะ
อุเอสึงิคุงต่อให้ทางข้างหน้านี้ จะมีแต่ความผิดพลาดรออยู่มากมายก็ตาม
ฉันก็ไม่มีทางนึกเสียใจที่ย้ายมาโรงเรียนนี้ หรือเสียใจที่ได้เจอนายหรอกนะ
ความสัมพันธ์เหล่านี้ไม่ได้ไร้ความหมาย
ต่อไปก็เป็นคราวของฉันแล้ว
(งานเทศกาลวันแรก)
(ทางไปท้องฟ้าจำลอง)
ผู้ร่วมงานทุกท่านได้โปรดมารวมตัวกันที่โรงยิมด้วยค่ะ
(เวลาบ่าย 3)
(งานเทศกาลตะวันทอแสงครั้งที่ 29) ขอเริ่มงานพิธีเปิด
เทศกาลตะวันทอแสงครั้งที่ 29 แห่งรร.อาซาฮิขึ้น ณ บัดนี้ค่ะ
(การแสดงประจำงานเทศกาลที่โรงยิม) เทศกาลตะวันทอแสงครั้งที่ 29 แห่งรร.อาซาฮิขึ้น ณ บัดนี้ค่ะ
(บ่าย 3 ของงานเทศกาลวันแรก ช่วยมาที่ห้องเรียนหน่อย)
(ส่งอีเมลเรียบร้อย)
เริ่มจากการแสดงเปิดงานโดยยูนิตนักเรียนหญิง
ที่แสนภาคภูมิของโรงเรียนเราค่ะ
♪เลิฟวาเคชัน(วันหยุดหน้ารัก) ความรักน่ะไม่มีวันหยุดหรอกนะ♪
♪เส้นความหวังของเราเพียงสองคน♪
♪เลิฟวาเคชัน(วันหยุดหน้ารัก)♪
♪ก็มันไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกนี้นี่♪ นิโนะเท่จังเลย
♪ก็มันไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกนี้นี่♪ กล้าเข้าร่วมไปได้นะ
♪ผลัดกันรุกผลัดกันรับ♪
♪บ้างก็เสียน้ำตา วันหยุดแห่งความรัก♪
(งานเทศกาลตะวันทอแสง)
ขอเปิดงานตะวันทอแสงครั้งที่ 29 ค่ะ
(ร้านปาเป้า) (ร้านคาสเทลล่า)
(ยากิโซบะราคาเดียว 250 เยน)
(คาเฟ่น้องเมด)
(งานเทศกาลรร.อาซาฮิครั้งที่ 29 งานเทศกาลตะวันทอแสง)
(ร้านข้าวโพดย่าง) (ร้านไก่ย่าง)
มิคุจังเก่งจังเลย
ใครสอนให้เหรอ
ที่ทำงานพิเศษน่ะ
ลูกค้ามาแล้ว
(ร้านกล้วยช็อกโกแลต) (ร้านเซมเบ้ไข่) ลูกค้ามาแล้ว
ขอบคุณค่ะ
(สไลด์เพื่อปลดล็อก)
ฉันจะสงบใจจนถึงบ่าย 3 ได้ไหมนะ
เอาละ เดินตรวจเช็กครบแล้วละมั้ง
โยตสึบะ
นั่นเรดนี่
ตอนงานเปิดพิธีเต้นน่ารักมากเลยครับ
- ฉันโดนตกเต็ม ๆ เลยค่ะ - ถ้าไม่รังเกียจทานไส้กรอกอเมริการ้านผมไหมครับ
ขอบคุณนะ
อยากจะไปเดินชมร้านต่าง ๆ แท้ ๆ เชียว
ปกติอิจิกะรู้สึกแบบนี้หรือเปล่านะ
นิโนะ
อะไรกันอิตสึกินี่เอง
เมื่อกี้เต้นได้ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ
ให้ความรู้สึกสมกับเป็นงานเทศกาลเลย
กำลังมีงานเทศกาลแท้ ๆ แล้วเธอมานั่งทำอะไรอยู่เนี่ย
สบายใจได้ค่ะ ฉันตั้งใจว่าจะทำให้เสร็จก่อนบ่าย 3 อยู่แล้ว
เหนื่อยจังเลยฟูคุงไปอยู่ที่ไหนกันนะ
ทางนี้แหละครับ
ขอบคุณที่ช่วยนำทาง เธอเป็นเด็กรุ่นใหม่ที่เยี่ยมยอดจริง ๆ
อุเอสึงิคุง
ฉันอยากจะใช้พื้นที่ตรงนี้เป็นที่พักเหนื่อย
ช่วยดูให้หน่อยได้ไหม
อ๋อ ก็...
ขอโทษที่ให้รอ
เหนื่อยหน่อยนะ มิคุ
ช้ามาก สายแล้วย่ะ
ยังไงก็เถอะเท่านี้ทุกคนก็มากันครบแล้วสินะคะ
ไม่หรอกยังขาดอีกคน
ไง
อิจิกะ
มาด้วยเหรอ
ทำไมไม่ติดต่อกันมาสักหน่อยล่ะ
ยังอุตส่าห์หลบฝูงชนรอดมาได้นะ
ก็พอหลบมาได้อยู่
เท่านี้ก็ครบกันทุกคนแล้วจริง ๆ
แบบนี้สิถึงสบายใจที่สุด
นั่นสินะ
ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วมากินกันเถอะ
ฉันซื้ออาหารจากร้านมาเยอะเลย
ฉันอดทนมานานแล้ว
- เอาอันไหนดี - น่ากินไปหมดเลย
ฉันชอบพวกเธอทั้งห้าคนนะ
มาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวเลย
มะ...หมายความว่ายังไงคะ
ฉันเองก็อยากจะให้... ความสัมพันธ์ของเราทั้ง 6 คนคงอยู่แบบนี้ตลอดไป
แต่ฉันก็คิดว่าจะไม่ตอบออกไปก็คงไม่ได้
ฟูทาโร่
พูดมาได้เลย
งั้นเหรอ
แต่...ถึงอย่างนั้นฉันเองก็ไม่ได้โง่เง่า พอที่จะพูดกลางงานเทศกาลแบบนี้หรอกนะ
เพราะตัวฉันเองก็ยังไม่ได้ไตร่ตรองดี ๆ เลยเช่นกัน
ขอเวลาจนถึงวันสุดท้ายของงานจะได้ไหม
อะไรกัน ทำเอาหมดอารมณ์เลย
งั้นกลับมาฉลองกันต่อเถอะ
ฉันขอน้ำส้ม
ชาเขียวโซดาล่ะ
มีที่ไหนล่ะยะ
คงต้องบอกว่าในที่สุดก็พูดสักทีสินะคะ
กว่าจะแก้ปัญหาสุดหินข้อนี้ได้ ใช้เวลาไปนานอยู่เหมือนกันนะคะ
ไม่ต้องมาล้อกันหรอก
แต่ว่า...ช่างน่าอิจฉาจริง ๆ เลยค่ะ
นี่ส่วนของฟูทาโร่
อือ
งั้นเรามาฉลองที่ งานเทศกาลวันแรกจบลงได้ด้วยดีกันเถอะ
ชนแก้ว
ทุกคนคะ นี่คืองานตะวันทอแสงวันที่ 2
พวกเราจะเข้าไปสัมภาษณ์แขกที่มางานในวันนี้กันค่ะ
คุณนาคาโนะดูอยู่หรือเปล่า ยังจำฉันได้สินะ ฉันแวะมาหาคุณค่ะ
- อย่าแย่งไมโครโฟนไปสิคะ - ยังวิ่งอยู่หรือเปล่า
โทษทีนะ ขอตัวก่อน
อะไรกัน
ถ้างั้นมาเริ่มกันใหม่ พี่สาวตรงนั้นคะ
เป้าหมายของคุณคืออะไรเหรอคะ
ฉันเหรอคะ
ฉันแวะมาหาเพื่อนสมัยเด็กค่ะ
วันนี้อุเอสึงิคุงไม่มีงานละ
เอ๊ะ
งานเทศกาลทั้งทีไปเดินเที่ยวบ้างเถอะ
(ร้านข้าวโพดปิ้ง) งานเทศกาลทั้งทีไปเดินเที่ยวบ้างเถอะ
จะให้เดินเที่ยวอะไร ฉันมีเงินซื้อของกินเสียที่ไหนละ
แต่จะว่าไปถ้าเป็นตรงนั้นก็คงจะได้อยู่
เจอแล้ว ๆ
ฟูทาโร่ โตขึ้นเยอะเลยนะ
ทาเคบายาชิ
(ร้านปาเป้า) (ร้านคาสเทลล่า) (ป้ายข้าวปั้นย่าง)
ฟูทาโร่ไม่เอาไหนเลย บอกแล้วไงว่าซ้ายอีกนิด
เพราะเธอมาพูดหนวกหูอยู่ข้าง ๆ ไงเล่า
อยากได้อันนั้นจังเลยแฮะ ต่อไปเล็งอันนั้นทีสิ
เมื่อวานทิ้งท้ายกับพวกเราเอาไว้แบบนั้น
แต่วันนี้กลับมาออกเดตกับสาวอื่นงั้นเหรอ
คุณอุเอสึงินี่ก็ประมาทไม่ได้เลยนะ
ฟูทาโร่มาทางนี้หน่อยสิ
เดี๋ยวสิ
(แพนเค้กนุ่มฟู)
ลองแพนเค้กหน่อยไหมคะ
ฟูทาโร่มีแพนเค้กด้วยล่ะ กินกันเถอะ
อ๋อ นี่ร้านห้องฉันเอง
ฟูคุง
ขอบคุณที่คอยดูแลฟูทาโร่ของฉันนะคะ
ของฉันเหรอ
ใครกันคะเนี่ย
ยินดีที่ได้รู้จักฉันชื่อทาเคบายาชิค่ะ
เป็นเพื่อนร่วมห้องมาตั้งแต่สมัยประถมของฟูทาโร่ค่ะ
อ๋อ งั้นเหรอ
พวกเราเองถึงจะเพื่อนร่วมชั้นเหมือนกัน แต่ยังเป็นครูกับลูกศิษย์กันด้วย
หรือจะบอกว่ามีความสัมพันธ์ ที่เกินกว่าเพื่อนร่วมชั้นก็ไม่เกินจริงเลย
งั้นเหรอคะ บังเอิญจังเลย
ฉันเองก็ช่วยสอนฟูทาโร่เหมือนกัน
ตกใจหมดเลยค่ะ ตอนเด็กเจ้าปัญหาที่ไม่ค่อยจะฟังอะไรมาขอให้ช่วย
ยัยพวกนี้เป็นลูกศิษย์ฉันต่างหาก
งั้นเหรอ งั้นเท่านี้ก็ชัดแล้วสินะ
ว่าฉันกับพวกเธอใครสนิทกับฟูทาโร่มากกว่ากัน
โยตสึบะฉันไม่...
ฉันต่างหากที่สนิทกับคุณอุเอสึงิ...
ขอบคุณนะคะ
ถ้าหากจริงอย่างที่ว่า ก็ถือว่าพวกเราได้คุณช่วยดูแลแบบอ้อม ๆ เหมือนกันค่ะ
ถ้าในแง่เวลาที่ใช้ร่วมกับอุเอสึงิคุง พวกเราอาจจะสู้คุณไม่ได้
แต่ในแง่ความลึกซึ้ง...พวกเราไม่คิดจะยอมแพ้หรอกนะคะ
นี่พวกเธอเลิกคุยเรื่องน่าอายแบบนี้จะได้ไหม
เอ๊ะ
แล้วก็ทาเคบายาชิ เธอเองก็เลิกแหย่ได้แล้ว
ยัยพวกนี้เป็นเพื่อนสนิทที่มีอยู่น้อยนิดของฉันเอง
แน่นอนว่าทุกคนต้องเป็นคนสำคัญอยู่แล้ว
โตขึ้นแล้วจริง ๆ สินะ
ขอโทษนะทั้งคู่ เอาเป็นว่าขอแพนเค้กที่หนึ่งนะ
ค่ะ
โยตสึบะ
โทษที ฉันต้องไปทำงานต่อน่ะ
ฟูคุง
ความรู้สึกฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนไปหรอกนะ
เหนื่อยหน่อยนะ เป็นยังไงบ้าง
อืม ฟูทาโร่ดูสุขสบายดี ส่วนแฝดห้าทุกคนเองก็ดูเป็นเด็กดี
เอ๊ะ แฝดห้าเหรอ
พยายามเข้าล่ะ ฟูทาโร่
ทางเลือกนี้...หรือการเลือกเส้นทางนี้จะเป็นทางที่ถูกหรือไม่นั้น
ฉันมีเวลาคิดเรื่องนั้นเพียงแค่ 3 วันเท่านั้น
เวลามันน้อยเกินไปจริง ๆ
(งานเทศกาลครั้งสุดท้ายฉบับอิจิกะ)
บัดนี้ตารางกิจกรรมงานเทศกาล และพิธีปิดทั้งหมดได้จบลงแล้วค่ะ
(งานเทศกาลวันที่ 1)
แท็กซี่มาช้าจังเลยแฮะ
คือว่า...
จะว่าไปดูเหมือนว่า นาคาโนะ อิจิกะ จะเรียนอยู่ที่โรงเรียนนี้แหละ
นาคาโนะ อิจิกะงั้นเหรอ
ละครเรื่องก่อนหน้านี้น่ารักสุด ๆ ไปเลยเนอะ
ฉันเองก็อยากจูบกับอิจิกะเหมือนในละครบ้างจัง
อย่าบอกนะว่าช็อกที่ฉันเล่นฉากจูบไปน่ะ
เปล่าหรอก
ก็ดารานี่นะ ยังไงก็ต้องมีเรื่องแบบนั้นอยู่แล้ว
ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย
ก็นั่นสินะ เพราะฟูทาโร่คุงเองก็เคยจูบแล้วนี่เนอะ
เธอรู้ได้ยังไง อีกอย่างตอนนั้นมันแค่อุบัติเหตุ
เอ๋ จูบไปแล้วด้วยจริง ๆ แฮะ
แล้ว...จูบกับใครเหรอ
ไม่รู้ด้วยหรอก แถมตอนนั้นทุกคนก็แต่งตัวเป็นอิตสึกิกันหมดเลย
แล้วคิดว่าเป็นใครกันล่ะ
แท็กซี่มาแล้ว
รอดตัวไปนะ
คือว่า...ฉันอาจจะไม่ได้มางานเทศกาลแล้วก็ได้
ขอฟังคำตอบตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ
แต่ถ้ายังลังเลอยู่ก็ไม่เป็นไร
เข้าใจแล้ว
ไม่เลือกใครเลย
นั่นคือคำตอบของฉัน
แย่ที่สุด จะเอาแต่พูดจาอ่อนหัดไปถึงไหน
(งานเทศกาลวันที่ 2) แย่ที่สุด จะเอาแต่พูดจาอ่อนหัดไปถึงไหน
(งานเทศกาลวันที่ 2) ใจร้ายจัง
โอเค ใช้ได้เลยฉันเอาฉากนี้
ปะ...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
อิจิกะจัง แบบว่าใส่เต็มไปแรงหน่อยไหม
วันนี้เองก็พยายามได้ดีเลย กลับไปโรงแรมแล้วนอนดีกว่า
อิจิกะจัง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
ประธาน
เมื่อกี้มีโทรศัพท์เข้ามา เหมือนว่าน้องสาวคุณจะล้มป่วย
(โรงพยาบาลทั่วไป)
เห็นแข็งแรงดีก็หายห่วงแล้ว ยังไงก็พักผ่อนเยอะ ๆ นะ
นิโนะ ฟูทาโร่คุง
อิจิกะเองก็มาเหมือนกันสินะ
อืม โทรมาหาแล้วละ แต่สุดท้ายก็ทนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้น่ะ
แล้วทุกคนล่ะ เป็นไงบ้าง
เหมือนจะใจเย็นลงแล้วละ
พวกเราไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง
งั้นเหรอ ค่อยยังชั่วหน่อย
ฉันกลับโรงเรียนก่อนนะยังต้องไปเก็บกวาดของต่อ
ฟูคุงออกไปส่งอิจิกะเถอะ
ดะ...ได้สิ
งั้นวันนี้กลับบ้านแล้วกัน
แล้วงานวันนี้ของฟูทาโร่คุงเสร็จแล้วเหรอ
ก็นะ
งั้นไปเดินเล่นกันสักหน่อยนะ
ที่นี่ใหญ่กว่าที่คิดแฮะ
ฟูทาโร่คุงยังจำได้ไหม
ลานจัดงานเทศกาลดอกไม้ไฟใช่ไหมล่ะ
พอไม่มีร้านรวงกับผู้คนแล้วก็รู้สึกกว้างจริง ๆ นั่นแหละ
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนเลย
รู้หรือเปล่ามีคู่รักที่เริ่มคบกันใน 3 วันนี้ค่อนข้างเยอะเลยละ
แถมที่เยอะเป็นพิเศษก็คืองานพิธีปิดตอนค่ำในวันที่ 3
นึกว่าฟูทาโร่คุงพูดแบบนั้นออกมา เพราะรู้อยู่แล้วเสียอีก
คิดว่าฉันเป็นพวกชอบทำตามกระแสสังคมอย่างงั้นเหรอ
ไม่เอาน่า ถึงจะดูเป็นคนหัวแข็ง แต่ก็ไหลตามน้ำง่ายกว่าที่คิดนะ
ใช่ที่ไหนกัน
อย่างเห็นรถหรูก็แอบเข้าไปส่องเอย
ตื่นเต้นไม่หยุดตอนจะได้ไปทัศนศึกษาเอย
ทั้งยังไปตะโกนบนยอดภูเขาบ้างเอย
ยังอุตส่าห์จำได้อีกนะ
ก็นะเพราะส่วนนั้นเองก็เป็นส่วนที่น่ารักเช่นกัน
จงซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองเถอะนะ
เพราะงั้นอย่าพูดอะไรแบบที่ว่าจะไม่เลือกใครทั้งนั้น
แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเลย
เพราะคิดให้มันยากเกินไปหรือเปล่า
หรือไม่ก็พยายามจะไม่คิดถึงมันเท่านั้น
เมื่อวานคุยกันเรื่องจูบไปใช่ไหมล่ะ
นิโนะ มิคุ โยตสึบะ แล้วก็อิตสึกิจัง
ขอถามค่ะ ถ้าคนนั้นเป็นใครฟูทาโร่คุงถึงดีใจล่ะ
ว่าไปนั่น
ตู้กดน้ำนี่นา
ไปซื้ออันที่ชอบมาทีสิ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง
เอาที่ฟูทาโร่คุงอยากดื่มเลย
เดี๋ยวรออยู่ที่นั่งตรงนั้นนะ
อยู่ ๆ ก็อะไรกันเนี่ย
ฟูทาโร่คุง
ชาคือนิโนะ ชาเขียวคือมิคุ น้ำผลไม้คือโยตสึบะ ส่วนกาแฟคืออิตสึกิจังนะ
ขี้โกงนี่
ถ้าไม่ทำแบบนี้ก็คง...
เอาละ จะทำยังไงเหรอฟูทาโร่คุง
(10 นาทีผ่านไป)
ปล่อยให้รอนานไปหน่อยจนได้
ดันให้เห็นด้านที่ไม่เท่จนได้ เหมือนพออยู่กับเธอแล้วก็เป็นแบบนี้ตลอด
ลูกคนโตอย่างพวกเรานี่ลำบากเหมือนกันเลยเนอะ
เมื่อกี้ดูอยู่ใช่ไหมล่ะ ริมฝีปากน่ะ
ทำไมล่ะ
ตื่นอยู่งั้นเหรอ
ทำไมถึงมองล่ะ
คนที่จูบกับฉันคือใครสักคนในแฝดห้า
อาจจะเป็นเธอด้วยก็ได้นี่
ฉันนี่มันน่าขยะแขยงจัง
น่าขยะแขยงเนอะ
แล้วเป็นไง ใช่ฉันหรือเปล่า
อิจิกะ
แทนที่จะดูเฉย ๆ ลองทำจริงเลยน่าจะแยกง่ายกว่าใช่ไหมล่ะ
กะ...ก็ใช่อยู่หรอก แต่เพื่อการนั้นเท่านั้นเหรอ
ถึงเธอจะเคยชินจากการแสดง
อ๋อ ละครที่พูดถึงเมื่อวาน อีกฝ่ายเป็นนักแสดงหญิงเหมือนกันน่ะ
เอ๊ะ
ตอนนี้ฉันยังไม่รับบทจูบกับผู้ชายหรอก
เพราะงั้นนายคือคนแรกเลย
อิเวนต์ที่ได้จูบกับเด็กสาวรุ่นเดียวกันแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ
เพราะงั้นเก็บความทรงจำนี้ไว้ดี ๆ ล่ะ
ลืมถามไปเลย
ดีใจหรือเปล่า
ไอ้สายตาแบบนั้นมันอะไรกัน
ต้องซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเองนะ
โธ่ ทำเป็นเขินไปได้
ว่าไปนั่น
นั่นสินะ ไม่ว่าฟูทาโร่คุงจะเลือกใครก็ไม่สำคัญ
ดูเหมือนว่า... ความรู้สึกนี้คงไม่อาจจางหายไปได้ในเร็ววัน
(งานเทศกาลครั้งสุดท้ายฉบับนิโนะ)
บัดนี้ตารางกิจกรรมงานเทศกาล และพิธีปิดทั้งหมดได้จบลงแล้วค่ะ
(งานเทศกาลวันที่ 1)
งั้นเรามาฉลองที่งานเทศกาลวันแรกจบลงได้ด้วยดี
ชนแก้ว
- อร่อยจัง - เยี่ยมไปเลย
- เดี๋ยวเถอะ - อันนี้อร่อยจัง
- เป็นไงบ้าง - อันนี้เป็นไง
นี่เธอ
จะแต่งตัวเด่นแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่
ก็อยากจะแต่งให้ดูนี่นา
นิโนะน่ารักเอามาก ๆ เลยเนอะ
จริง ๆ แล้วฉันต้องเต้นพิธีเปิดนั้นเองค่ะ แต่นิโนะช่วยรับต่อไปให้แทน
เธอเองก็เสนอหน้ารับช่วยงานคนอื่นเยอะเกินไปแล้ว
ได้ยินว่ารับปากช่วยชมรมการแสดงไปด้วยนี่
เลิกทำแบบนั้นก่อนที่จะไม่ไหวดีกว่านะ
นิโนะยังขี้ห่วงพี่น้องไม่เปลี่ยนเลย
ไม่ใช่แค่เหตุผลนั้นอย่างเดียวสักหน่อย
ที่รับงานนี้มาก็เพราะฉันคิดว่า...
ถ้ามองจากบนเวทีการแสดงละก็ คงเห็นที่นั่งผู้ชมได้ทั่วถึงต่างหาก
หมายความว่ายังไง
พวกเราส่งจดหมายเชิญให้คุณพ่อไปน่ะค่ะ
ทว่า ไม่เห็นแม้แต่เงาสักนิด
ก็ไม่ได้หวังไว้แต่แรกอยู่แล้วเลยไม่คิดอะไรมาก
งั้นเหรอ
อาจจะมาระหว่างนี้ก็ได้นะ
ลองไปเดินฝั่งร้านในงานดูไหม
ให้ตายสิไม่อยู่แฮะ ไม่ติดต่อมาบ้างเลยเหรอ
มะ...ไม่มี
ให้ตายสิทั้งที่สารภาพรักออกมาบ้าบิ่นแบบนั้น
ทำไมถึงยังทนอยู่สองต่อสองแบบนี้ได้อีก
จะติดต่อไปตรง ๆ ละนะ
หยุดเลยนะ
ช่างมันเถอะ
ฉันก็ไม่ได้ตั้งความหวังเอาไว้แต่แรกอยู่แล้ว
เธอเองก็ใช้ความกล้า ในการส่งจดหมายเชิญไปไม่ใช่เหรอ
แบบนี้เธอจะยอมรับได้เหรอ
ฉันจะลองเชื่อและรอต่อไปดูแล้วกัน
(งานเทศกาลวันที่ 2)
(ร้านปาเป้า) (ชานมไข่มุก 300 เยน) (ร้านคาสเทลล่า)
สนใจรับแพนเค้กนุ่มฟูหวานอร่อยไหมคะ
(แพนเค้กนุ่มฟู) สนใจรับแพนเค้กนุ่มฟูหวานอร่อยไหมคะ
ร้านแพนเค้กนี่... คนมาซื้อเยอะขึ้นจากเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัดเลยนะคะ
เหมือนคนที่มาที่นี่จะบอกต่อ ๆ กันน่ะ
อุเอสึงิคุงติดต่อมาน่ะ
ร้านของห้องนิโนะจังคือที่นี่ใช่ไหม
สวัสดีค่ะ
หัวหน้าอุตส่าห์มาด้วยเหรอคะ
เมื่อกี้ดูผิดหวังหรือเปล่านะ
(แพนเค้กนุ่มฟู)
ตอนแรก คิดว่าเป็นคุณพ่อเสียอีกค่ะ
ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะ บัดนี้ขอจบงานเทศกาลประจำโรงเรียนอาซาฮิวันที่ 2 ค่ะ
นี่ ๆ รางวัลร้านชนะเลิศอาจจะไม่ไกลเกินเอื้อมก็ได้นะ
รอต่อไปไม่ไหวแล้ว
นิโนะตามฉันมา
อุเอสึงิคุง
ช่างเถอะ ฉันไม่ไปด้วยหรอก
ทั้งที่ส่งจดหมายเชิญไปให้แล้วแต่ป๊ะป๋าก็ไม่มา
เพราะไม่ได้คิดถึงเรื่องของพวกเราเลยสักนิดน่ะสิ
แม้งานเทศกาลจะยังเหลือพรุ่งนี้อีกวัน แต่ไม่เอาด้วยแล้ว
ถ้ายังไงก็ไม่มีทางสมหวัง ต่อให้หวังไปก็มีแต่เสียใจเปล่า ๆ
ฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องครอบครัวของพวกเธอหรอกนะ
ที่รู้ก็แค่มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ของพ่อลูกทั่ว ๆ ไป
แต่ในทางกลับกันเธอรู้หรือเปล่า
ความระแวดระวังที่เขามีต่อฉันน่ะไม่ธรรมดาเลย
นั่นน่ะคือสายตาของคนเป็นพ่อ
สายตาแบบนั้น ถ้าไม่ได้รักพวกเธอคงทำไม่ได้หรอก
เพราะงั้นฉันถึงได้บ่นไง ว่าพวกเธอมันรับมือยาก
นี่ อุเอสึงิคุงฉันเจอคนที่บอกแล้ว
พอลองย้อนดูวิดีโอแล้ว ฉันเจอคนที่มีลักษณะตรงกับที่นายตามหาอยู่แล้ว
วันนี้เดินทางมาจากที่ไหนเหรอคะ
พอดีที่ทำงานโทรมา
โทษทีนะ ขอตัวก่อน
อะไรกัน
คนนี้ใช่ไหม
แต้งกิ้ว ดูเหมือนว่าจะมาด้วยสินะ
จะเอายังไงล่ะ นิโนะ
ฟูคุงพาฉันไปหาป๊ะป๋าหน่อยสิ
นั่นสินะ จะมาขี้ขลาดอะไรเอาตอนนี้
ต่อให้ต้องดึงหรือต้องผลัก และแม้จะไม่ได้รับการตอบสนอง
ฉันนี่แหละจะรุกเข้าไปให้มากกว่าเดิมเอง
(โรงพยาบาลทั่วไป)
สวัสดีครับผมแวะมาส่งตัวลูกสาวคืนให้
(โรงพยาบาลทั่วไป บัตรอนุญาตเข้าสถานที่) สวัสดีครับผมแวะมาส่งตัวลูกสาวคืนให้
ทำไมวันนี้...
กลับไปเถอะ ก่อนที่จะมืด
รอเดี๋ยวสิ อีกนิดก็ใกล้จะสุกแล้ว
ทานเถอะครับ พวกเรารู้ว่าคุณมาหาที่โรงเรียน
แพนเค้กเหรอครับ
วัตถุดิบก็ไม่แพงแถมพวกลูกสาวก็ชอบกันด้วย
ทั้งที่อยากจะทำให้ทานเป็นครั้งสุดท้ายแท้ ๆ
ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหรอกครับ
นาคาโนะคุง ฉันขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริง ๆ นะ
แต่อย่าให้เวลาอันมีค่าของนาย เสียไปกับฉันที่เหลือเวลาอีกไม่มากเลย
อย่าพูดอะไรอย่างเหลือเวลาไม่มากเลยนะครับ
เพราะคุณครูเรนะเป็นครูที่ผมนับถือนะครับ
คุณครู...นั่นมันเรื่องกี่ปีที่แล้วกัน
นอกจากนี้ ถ้าคุณไม่อยู่พวกลูกสาวเองคงเสียใจมากแน่
นั่นสินะ
ที่ฉันยังเป็นห่วงก็มีแค่เด็กพวกนั้น
หน้าที่ของฉันคือการเฝ้ามอง... พวกเขาที่ยังเล็กให้เติบใหญ่ขึ้น
ขอบคุณนะนาคาโนะคุง
งั้นขอรบกวนต่ออีกสักหน่อยแล้วกัน
หากออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ฉันจะทำแพนเค้กให้ทานนะ
นายเองก็น่าจะชอบมันแน่นอน
มิคุเป็นคนผสมแป้ง
เด็กคนที่ทำอาหารไม่ได้เรื่องคนนั้น ได้ค้นพบเป้าหมายตัวเองและพยายามไปกับมัน
ไม่ใช่แค่มิคุ... พวกเราห้าคนเองก็เติบโตขึ้นจากตอนนั้นเยอะแล้ว
อยากให้คอยดูการเติบโตนั้นอยู่ใกล้ ๆ น่ะ
ได้ไหมคุณพ่อ
กินแล้ว
ยังไงกันแน่ สีหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง
รสชาตินี้... พวกเธอเผชิญหน้ากับมันโดยไม่ได้เมินหนีสินะ
เอ๊ะ หมายความว่าไง
ยังไงก็เถอะทำมาเยอะเลยนะ ฉันคนเดียวน่าจะกินได้ไม่หมด
ครั้งต่อไปไว้ทานพร้อมกันทั้งครอบครัวเถอะ
อยู่ ๆ พูดอะไรเนี่ย แต่ทุกคนต้องดีใจแน่นอน
ยินดีด้วยนะนิโนะ งั้นฉันไปห้องน้ำก่อน
อุเอสึงิคุง รอเดี๋ยวก่อน
นี่แผนการนายเหรอ
ไม่ใช่ครับ
ใช่แล้วละ เขาช่วยพาหนูมาที่นี่
เรื่องนี้มันเกินขอบเขตของติวเตอร์ไปหน่อยหรือเปล่า
แต่ก็เป็นเรื่องที่ฉันทำไม่ได้
ฉันรู้สึกจากใจเลยว่าคิดไม่ผิดที่ฝากฝังไว้กับนาย
ในฐานะผู้ปกครองที่ใช้ไม่ได้เท่าไร
ฉันอยากให้เธอคิดเรื่องความสัมพันธ์กับพวกลูกสาวให้ดี
ฟูคุง ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ และก็ที่ผ่าน ๆ มาด้วย...
แล้วก็เรื่องวันพรุ่งนี้...
เอ๋
เดี๋ยว...อันตราย
เกือบไปแล้ว
ทำอะไรกันอยู่
คะ...แค่ลื่นนิดหน่อยครับ กำลังจะกลับแล้วครับ
ชิ อีกนิดเดียวเอง
รีบกลับเสียเถอะ
รอดฉิวเฉียด
ไม่เป็นไรใช่...
ในเมื่อตกหลุมรักไปแล้วก็ต้องลงมือรุกใช่ไหมล่ะ
เอ๊ะ
เมื่อกี้ว่าไงนะ
นี่คุณพ่อหนูมีเรื่องนี้ที่อยากจะบอก
ต่อให้ความสัมพันธ์ของพวกเราพี่น้อง ในอนาคตจะเปลี่ยนไปอย่างไร
แต่ความรู้สึกหนูจะไม่มีวันแปรเปลี่ยนไป
ขอบคุณที่ส่งฟูคุงมาเป็นติวเตอร์ให้นะ
(งานเทศกาลครั้งสุดท้ายฉบับมิคุ)
บัดนี้ตารางกิจกรรมงานเทศกาล และพิธีปิดทั้งหมดได้จบลงแล้วค่ะ
(งานเทศกาลวันที่ 1)
นั่นมันผู้ชายห้องเรานี่
มาสำรวจข้อมูลฝ่ายตรงข้ามแน่ ๆ เล่นไม่ซื่อเลยจริง ๆ เลย
จะแพ้ร้านทาโกะยากิของพวกผู้ชายไม่ได้เด็ดขาด
มาพยายามกันเถอะมิคุจัง
อะ...เอ่อ เรื่องผู้ชายห้องเราน่ะ
อย่าเอาแต่ถือทิฐิเลย สามัคคีกันเข้าไว้เถอะนะ
ทำร่วมกันต้องสนุกกว่าอยู่แล้ว
ถ้ามีความกล้าที่จะพูดออกไปแบบนั้นก็ดีหรอก
(น้ำแข็งไส บลูฮาวาย เลมอน มะม่วง เมลอน สตรอว์เบอร์รี) ไม่อยู่แฮะ
(น้ำแข็งไส บลูฮาวาย เลมอน มะม่วง เมลอน สตรอว์เบอร์รี) ฉันจะลองไปตามหาฝั่งนั้นดู
อุเอสึงิคุง
ฝากไปบอกพวกผู้ชายทีสิ
ว่าอย่ามาแอบทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ สืบข้อมูลฝ่ายตรงข้าม
รีบ ๆ คืนดีกันสักทีสิ
เอ่อ...
คราวนี้ขอฉันลองไปสืบข้อมูลอีกฝ่ายกลับบ้างจะได้ไหม
พรุ่งนี้แหละ เราจะไม่แพ้พวกผู้หญิงอย่างแน่นอน
(ร้านทาโกะยากิ)
ทำยังไงดีล่ะ ฟูทาโร่
ถ้าจะเปลี่ยนอะไรได้ก็มีแต่เธอเท่านั้นมิคุ
เพราะเป็นเธอที่มาจากฝ่ายตรงข้าม อาจจะเปลี่ยนความรู้สึกของพวกเขาได้
แต่มันก็แค่ลางสังหรณ์ฉันเท่านั้น จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ขึ้นอยู่กับเธอเอง
อืม ฉันจะเชื่อฟูทาโร่นะ
(ทาโกะยากิแสนอร่อย)
สวัสดี
คุณนาคาโนะ หัวหน้ากลุ่มแพนเค้กมีธุระอะไรที่นี่
เอ่อ...ขอทาโกะยากิหนึ่งที่ค่ะ
ว่าไงนะ
น่าอร่อยจัง ทานแล้วนะคะ
ระวังร้อนด้วยล่ะ
ขอบคุณนะ
อร่อย
อยากจะให้พวกผู้หญิงห้องเราได้กินบ้างจังเลย
ถ้าจบวันแรกแล้วฉันจะพาทุกคนมาเอง ฉันเชื่อว่าความตั้งใจของกลุ่มผู้ชายต้องส่งไปถึงทุกคนแน่ ๆ
ถึงอยู่ ๆ จะพูดเรื่องนั้นเอาตอนนี้ก็เถอะ
แต่ยัยพวกนั้นพูดว่าทาโกะยากิเห่ยเชียวนะ
ใครจะไปทำเพื่อยัยพวกนั้นกัน
พวกนายก็หัดซื่อตรงซะบ้างสิ
เดี๋ยวก่อน ฟูทาโร่
ฉันเชื่อ...ว่าฉันจะต้องพูดเอง
ขอโทษที่ต้องมาพูดในวันจริงเอาแบบนี้
แต่ฉันเชื่อว่าทุกคนก็คงไม่อยากให้มันจบแบบนี้เช่นกัน
มาทำให้งานเทศกาลนี้...เป็นความทรงจำที่ดี
แม้ว่าพวกเราจะจบการศึกษาไปแล้วกันเถอะ
จะว่าไปมาเอดะคุงเองก็ทำให้คุณมัตสึอิทานไปแล้วนี่
อย่าไปบอกเขาสิ
หมายความว่าไงน่ะ มาเอดะ
นายเอาตัวรอดคนเดียวไปได้ไง
ทั้งที่ฉันเองก็อยากทำให้คุณมารุยามะทานบ้างแท้ ๆ
งั้นของฉันเป็นยูริจัง
ให้ตายสิ ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่มีคนที่อยากทำให้ทานหรอกนะ
คุณนาคาโนะ งั้นช่วยพยายามเพื่อเจ้าพวกนี้จะได้ไหม
อือ แน่นอนสิ
ขอบคุณนะ ทั้งหมดเป็นเพราะฟูทาโร่เลย
ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เธอเป็นคนเกลี้ยกล่อมทุกคนด้วยตัวเองต่างหาก
แข็งแกร่งขึ้นแล้วนะมิคุ
(ทาโกะยากิ) ขอระงับการออกร้านทาโกะยากิของห้อง ม.6 ห้อง 1 ลงเดี๋ยวนี้
(งานเทศกาลวันที่ 2)
มิคุเจอคุณอุเอสึงิแล้วนะ ว่าแล้วเชียวว่าต้องอยู่ข้างนอก
กำลังพูดคุยอยู่กับเด็กผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้
รู้จักไหมว่าใคร
ไม่รู้เลย อย่าบอกนะว่า...
เมื่อวานคุณอุเอสึงิบอกเอาไว้นี่นา...ว่าชอบพวกเราทั้งห้าคน
เชื่อใจคุณอุเอสึงิกันเถอะ
ฉันเชื่อนะ
สมัยที่เจอกันแรก ๆ เขาบอกให้ฉันเชื่อในสิ่งที่ตัวเองรักน่ะ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันก็ยังคงชอบฟูทาโร่
เพราะฉันชอบฟูทาโร่
ถึงได้เชื่อมั่นและมาถึงจุดนี้ได้
(งานเทศกาลวันที่ 3)
มิคุ
มิคุไม่ได้เจอกันเกือบวันพอดี น่าเสียดายเรื่องร้านของห้องนะ
ฟูทาโร่ตามมาหน่อยสิ
ชั้นดาดฟ้า ช่วงงานเทศกาลเขาห้ามขึ้นไม่ใช่เหรอ
อือ เพราะงั้นฉันจึงคิดว่าถ้าเป็นที่นี่คงไม่รบกวนชาวบ้าน
อย่ามาล้อกันเล่นนะ
คงจะสะใจที่พวกเราออกร้านต่อไม่ได้ละสิ
ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีใครพูดแบบนั้นสักหน่อย
พวกผู้ชายผิดเองต่างหากที่ไปก่ออุบัติเหตุไม่ใช่หรือไง
ว่าไงนะ
แล้วไงยะ
เธอเป็นคนเรียกมาเหรอ
ก็จริงอยู่ที่ตรงนี้คงจะไม่รบกวนคนอื่น
ผิดแล้ว คนที่จะรบกวนคนอื่นน่ะฉันเอง
คุณนาคาโนะ
มิคุจัง จดหมายนี่หมายความว่าไง
ดีกันซะ
คืน...ดี...กัน...ซะ
ไม่ว่าจะพวกผู้ชายหรือผู้หญิงก็เอาแต่ถือทิฐิใส่กัน
อยู่ม.ปลายกันแล้วนะ ปีหน้าก็จะเป็นนักศึกษาแล้ว
มาทะเลาะกันเป็นเด็กแบบนี้ไม่อายบ้างหรือไง
ทั้งแพนเค้กทั้งทาโกะยากิไม่มีอะไรดีไปกว่ากันหรอก
แน่นอนว่าชายหญิงเองก็เหมือนกัน
อันไหนก็อร่อยทั้งนั้นแหละ
ไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็พยายามกันทั้งนั้น ทำไมถึงไม่ยอมรับกันล่ะ
ตั้งแต่เตรียมงานเทศกาลมา ไม่เห็นจะสนุกเลย อยู่แล้วชวนคลื่นไส้
ฉันอดทนมาโดยตลอด
แต่ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
มิคุ นี่เธอ...
พวกผู้หญิงทำงานตลอด ก็เริ่มเหนื่อยกันแล้ว
ฉันจะขอให้ผู้ชายมาช่วยงานหลังร้านแพนเค้ก
แต่ว่า...ต่อให้ฉันไม่มีปัญหาแต่จะบอกทุกคนยังไงดีล่ะ
ฝากฉันได้เลย เดี๋ยวจะไปเกลี้ยกล่อมทุกคนให้เอง
เชื่อมั่นในตัวฉันนะ
โทษที ฉันเผลอขีดเส้นเอาเองว่าคงเข้าไปแก้ไขอะไรไม่ได้
ถือว่าได้เรียนรู้จากเธอเลย
มิคุ
เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
เด็กผู้หญิง
คนที่เล่นยิงปืนด้วยน่ะ
อ๋อ เพื่อนสมัยเด็กน่ะ
ชอบเขาเหรอ แบบในฐานะเพศตรงข้าม
พะ...เพื่อนครับ
งั้นเหรอ งั้นไม่มีปัญหา ฉันทนรอที่จะถามเรื่องนี้มาตลอด
ทนรองั้นเหรอ
เรื่องแบบนั้น ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอกน่า
อือ เข้าใจแล้ว
งั้นฉันอยากจะจูบน่ะ
เอ๋ ถึงจะบอกว่าไม่ต้องเกรงใจก็เถอะ แต่ทำไมเรื่องมันถึงได้กลายมาเป็น...
โทษที คำตอบเอาไว้ฟังทีหลังนะ
ต่อให้เจอกำแพงสูงชันที่ไม่มีวันก้าวข้ามไปอีกกี่ชั้น
ตราบใดที่เชื่อมั่นในตัวเอง ฉันก็ก้าวต่อไปได้
จะไม่ลังเลอีกแล้ว
(งานเทศกาลครั้งสุดท้ายฉบับโยตสึบะ)
บัดนี้ตารางกิจกรรมงานเทศกาล และพิธีปิดทั้งหมดได้จบลงแล้วค่ะ
(งานเทศกาลวันที่ 1)
ขอบคุณค่ะ
(โรงละครชมรมการแสดง)
องค์ราชินีเอเมรัลด์
มาได้แค่เท่านี้แหละเหล่าผู้กล้าทั้งหลายเอ๋ย แต่จะให้ตายลงตรงนี้ก็น่าเสียดาย
จงมาเป็นบริวารของข้าเสียเดี๋ยวนี้
ตอนแรกก็ห่วงอยู่หรอกว่าจะเป็นไง
แต่คิดไม่ผิดเลยค่ะที่ไหว้วานให้รุ่นพี่นาคาโนะแสดงแทน
ทางนี้เองยินดีค่ะที่พอจะช่วยอะไรได้
แวะมาตรวจสอบเรื่องความปลอดภัยค่ะ
เหนื่อยหน่อยนะครับ
ดูเหมือนว่าวัตถุดิบทั้งหมดจะไม่มีปัญหาอะไรสินะคะ
วางเศษกระดาษไว้ตรงนี้จะอันตรายเอา กรุณากำจัดทิ้งให้ด้วยนะคะ
ถ้ายังราบรื่นแบบนี้ละก็ทันบ่าย 3 แน่นอน
(ไก่ทอด) ถ้ายังราบรื่นแบบนี้ละก็ทันบ่าย 3 แน่นอน
(ไก่ทอด) สนใจคาราอาเกะไหมคะ
(ไก่ทอด) ขอบคุณที่แวะมาช่วยนะ
รับคูปองอาหารของร้านเราไปสิ
(คูปองฟรีไก่ทอด) อยากกินพอดีเลยค่ะ
ไม่ไหวแล้ว
พยายามน่าดูเลยนะคะ
โยตสึบะ
คุณอุเอสึงิยิ่งผอมบางอยู่ด้วย ไปพักเถอะค่ะ
โทษทีนะ ไม่เป็นไรแล้วละ
ขอผ่านไปหน่อย ฉันอยากจะให้เสร็จเรียบร้อยก่อนบ่าย 3
ฉันเป็นห่วงอยู่นะคะ
จะไม่ยอมขยับไปไหนจนกว่าจะฟังกันค่ะ
จะว่าไปยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าเลย
ทั้งที่มีร้านมากมายขนาดนี้แท้ ๆ เพราะงั้นถึงไม่มีแรงไงคะ
ฉันยกนี่ให้ ไปทานมาให้เรียบร้อยนะคะ
จะดีเหรอ
ค่ะ ฉันอิ่ม...
(คูปองฟรีไก่ทอด)
อิ่มแล้วมีแรงดีเยี่ยมเลยค่ะ เอาละ ยกกันต่อเถอะค่ะ
โยตสึบะ ขอบคุณนะ
ดีจริง ๆ ที่มีเธออยู่ด้วย
พูดอะไรกันคะ ของแบบนี้ต้องพึ่งพาอาศัยกันค่ะ
แค่คุณอุเอสึงิยอมรับในตัวฉัน ทุกอย่างก็เหมือนได้รับผลตอบแทนแล้ว
เหลืออีก 2 วันจนกว่าคุณอุเอสึงิจะให้คำตอบ
เวลาที่ยังสามารถใช้ชีวิตแบบนี้อยู่ได้ ก็คงจะเหลือเท่านั้นเหมือนกัน
แต่ว่าถ้าหากยอมเลือกฉันละก็...
โทษที
(งานเทศกาลวันที่ 2) ระงับการออกร้านนี่มันหมายความว่ายังไง
พวกเราพยายามกันมานานเพื่อวันนี้แท้ ๆ
เกิดอุบัติเหตุแบบนั้นขึ้นมา ก็มีแต่ต้องยอมรับเท่านั้นแหละ
โดนเตือนว่าอันตรายมาแล้วด้วยนี่
ให้ตายสิ
ของานให้ฉันหน่อยค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
เจอแล้ว
คุณเพื่อนของฟูทาโร่สินะคะ
เอ๊ะ ที่นี่...ที่บ้านเหรอ
โรงพยาบาลต่างหากย่ะ ตกใจแทบแย่ตอนได้ยินว่าเธออยู่ที่นี่
ฝืนตัวเองเกินไปชัด ๆ
งั้นเหรอ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ
จะกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะเลย
เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน...
ถ้าไม่รีบละก็ ทุกคนในชมรมการแสดงจะเดือดร้อนเอา
โยตสึบะ นี่มันค่ำแล้วนะ
(โรงพยาบาลทั่วไป) โยตสึบะ นี่มันค่ำแล้วนะ
(โรงพยาบาลทั่วไป) งานวันที่ 2 จบลงไปแล้วละ
คนที่เจอกับฟูทาโร่ที่เกียวโต เมื่อ 6 ปีก่อนคือคุณเองเหรอคะ
ทำไมถึงรู้ล่ะคะ
เพราะหลังจากนั้นได้เห็นรูปจนเบื่อไปเลยละค่ะ
เมื่อกี้เพิ่งเจอพวกพี่น้องที่ร้านแพนเค้กมาเอง
แล้วก็เลยรู้เรื่องวันนั้นที่หลงออกจากกลุ่มมาด้วยค่ะ
สมกับที่เป็นคุณครูของคุณอุเอสึงิเลยนะคะ
ดีใจจริง ๆ ที่ได้เจอคุณ เรื่องนี้ได้บอกฟูทาโร่...
อย่าบอกเขานะคะ
ทำไมกันล่ะคะ
ไม่อยากจะทำให้ผิดหวังค่ะ
ทั้งที่คุณอุเอสึงิ ตั้งใจพยายามมาโดยตลอดแท้ ๆ
แต่ฉันกลับเอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ผ่านไป 6 ปีอย่างไร้ความหมายค่ะ
ไม่สามารถเป็นที่พึ่งให้ใครได้ แถมยังเอาแต่ก่อความเดือดร้อน
นี่ฉันมีชีวิตอยู่ไปทำไมกันนะ
เหตุผลแค่นั้นเหรอคะ
ฉันรู้จักคนที่พูดแบบเดียวกันค่ะ บอกว่าตัวเองไร้ความหมายและไม่เป็นที่ต้องการ
แล้วในตอนนี้คนคนนั้น ก็กำลังเริ่มก้าวเดินไปสู่ทางข้างหน้าอยู่ค่ะ
ขอให้คุณก้าวออกจากอดีตให้ได้เช่นกันค่ะ
ตื่นแล้วเหรอ
คุณอุเอสึงิขอฉันผ่านไปหน่อยค่ะ ฉันต้องไปให้ได้
ไปแล้วจะทำยังไง ทุกคนเขากลับบ้านกันไปหมดแล้ว
ถ้าอย่างงั้น ฉันก็จะไปเดินก้มหัวขอโทษเอาแถวนั้นอยู่ดีค่ะ
ไม่ใช่แค่คนในชมรมการแสดงเท่านั้น
แต่ทุกคนที่ฉันไปรับงานมามากมายจนทำให้เดือดร้อน
เป็นความผิดของฉันเอง จะพูดออกไปอย่างไรดี
ถึงอย่างงั้นก็ให้ผ่านไปไม่ได้ หมอสั่งให้พักผ่อนให้เต็มที่จนถึงพรุ่งนี้
ฉันไม่คิดจะถอยไปจากตรงนี้หรอกนะ
ก่อนอื่นมานั่งก่อนสิ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังเอง
ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในงานเทศกาลตอนที่ไม่มีเธออยู่
มาได้แค่เท่านี้แหละเหล่าผู้กล้าทั้งหลายเอ๋ย
คนคนนี้คือหัวหน้าชมรมกรีฑานี่คะ
เขาอยากเจอเธอมากเลยละ ดูเหมือนจะดูมาจากการแสดงรอบเมื่อวานน่ะ
แต่ว่าชุดนี้วัดไซซ์ตามขนาดตัวฉัน
จำสองคนนี้ได้ไหม
ทั้งสองคนจากชมรมเย็บปัก หรือว่าจะมาช่วยแก้ให้เหรอคะ
เป็นความผิดฉันเอง
ไม่ใช่แค่สองคนนี้เท่านั้นนะ
(จุดลงทะเบียน) ไม่ใช่แค่สองคนนี้เท่านั้นนะ
รู้ตัวหรือยัง
ไม่ใช่เพราะความผิดเธอ
แต่มารวมตัวกันเพื่อเธอต่างหาก
"พึ่งพาอาศัยกัน" ใช่ไหมล่ะ
นาน ๆ ทีเธอพึ่งพาคนอื่นบ้างก็ได้
พึ่งฉันได้เลย ฉันเองก็เป็น... คนที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเธอมาเช่นกัน
คุณอุเอสึงิ ต้องขอโทษที่ครั้งนี้สร้างความเดือดร้อนให้จนได้นะคะ
ในวันสุดท้ายนี้ ขอฝากงานในส่วนของฉันด้วยนะคะ
เชื่อใจได้เลย
(งานเทศกาลวันที่ 3)
อุเอสึงิ ฟูทาโร่คุง
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เรนะ
วันนี้ฉันเองเหนื่อยมาจากหลาย ๆ เรื่อง
ไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะ
ขอบคุณที่ยังนึกถึงสัญญานั้นมาโดยตลอด
ขอโทษนะ ที่ฉันรักษาสัญญาไม่ได้
ไม่ต้องคิดมากเรื่องนั้นหรอก
ฟูทาโร่คุงไม่ติดใจเหรอ
ก็นะ สิ่งที่สำคัญกว่าเรื่องสมัยก่อนก็คือปัจจุบันใช่ไหมล่ะ
ฉันจะไม่พึ่งพาความทรงจำที่มีกับนายอีกแล้ว
จะออกตามหาคุณค่าของตัวเอง...ด้วยตัวฉันเอง
เพราะฉะนั้น...
นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ
เหมือนจะฝันเห็นเรื่องน่าอายสุด ๆ ไปเลย
คงเพราะเกิดเรื่องมากมายช่วงงานเทศกาลแหง
ฉันนี่ก็ทำลงไปได้
คงจะยอมยกโทษให้ใช่ไหม ถือเป็นความทรงจำครั้งสุดท้ายทั้งที
นี่ไม่ใช่เวลาจะมามัวยึดติดกับเรื่องราวในอดีต
เท่านี้ฉันเองก็คงจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้แล้ว
เท่านี้ฉันเองก็...
(งานเทศกาลครั้งสุดท้ายฉบับอิตสึกิ)
บัดนี้ตารางกิจกรรมงานเทศกาล และพิธีปิดทั้งหมดได้จบลงแล้วค่ะ
(งานเทศกาลวันที่ 1)
นี่คุณคือ...
(เนื้อหาเข้มข้น ติวเข้มเต็มกำลัง)
(อาจารย์มุโดว นิโนะสุเกะ)
ขอบคุณสำหรับโอกาสในตอนนั้นนะคะ อาจารย์มุโดว
น่ายกย่องมาก ท่ามกลางงานเทศกาลแบบนี้ กลับยังตั้งใจเรียนอยู่ได้นี่ช่างเด็ดเดี่ยวเสียจริง
เอ่อ...เพราะอยากจะเข้ามหาวิทยาลัยและ ตั้งเป้าหมายจะเป็นคุณครูให้ได้น่ะค่ะ
เส้นทางสายเดียวกับคุณแม่ที่เคารพนับถือ
คือคุณแม่หนูเองก็เป็นคุณครูน่ะค่ะ
ฉันรู้อยู่แล้ว
เพราะฉันเป็นครูประจำชั้นของหล่อนเอง
เธอนี่เหมือนคุณแม่สมัยสาว ๆ ไม่ผิดเลย
เหมือนกันไม่ผิด...
ใช่แล้วราวกับถอดแบบมาเลย
หล่อนเองก็นับถือในตัวฉัน จนเลือกเส้นทางสายการศึกษาที่ไม่เหมาะสมกับตัวเอง
และเสียใจกับเรื่องนั้นจนวาระสุดท้าย
ชีวิตของฉันมีแต่เรื่องผิดพลาดเต็มไปหมด
ถ้าเธอเพียงแค่อยากจะไล่ตามคุณแม่ละก็ ฉันไม่แนะนำด้วยหรอกนะ
พี่จ๋า เรื่องเพลิงไหม้ที่ร้านของพี่นี่เรื่องจริงเหรอคะ
ก็ใช่ แต่ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนะ
งั้นก็ดีแล้ว
จะว่าไปฟูทาโร่ เห็นตาลุงแปลก ๆ ที่งานเทศกาลบ้างไหม
ใช่เลย วันนี้คุณพ่อเอาแต่พูดเรื่องนั้นทั้งวันเลย
ถ้าไม่เห็นก็ดีแล้ว
ที่มีหนวดเคราเฟิ้มแบบนี้
อ๋อ ลุงที่ต่อให้กลับหน้าบนล่างก็ยังหน้าเหมือนเดิมหรือเปล่า
มาจริง ๆ ด้วยสินะ
คุณลุงคนนั้นทำไมเหรอ
บอกนายเอาไว้สักหน่อยก็น่าจะดี
(งานเทศกาลวันที่ 2) ตาลุงคนนั้นน่ะ...
มีธุระอะไรงั้นหรือคะ
ฉันยังคงลังเลว่าจะบอกเธอเมื่อไหร่ดี
แม่ของเธอเป็นทั้งอดีตลูกศิษย์ อดีตเพื่อนร่วมงาน
แล้วก็อดีตภรรยาด้วย
หรือก็คือ...ฉันเป็นพ่อของเธอเอง
คุณพ่อ...
อยากเจอมานานแล้ว ทุกครั้งที่ฉันออกติวไปทั่วประเทศ
ก็จะคอยคิดถึงพวกเธอที่อยู่ที่ไหนสักแห่งอยู่ตลอด
ในตอนนั้นเอง ฉันก็ได้เห็นอิจิกะจังจากในโทรทัศน์
ตอนนี้แหละถึงเวลารับผิดชอบในฐานะพ่อ...
ป่านนี้แล้วจะมาเอาอะไร
หนูได้ยินเรื่องของคุณมาจากคุณแม่แล้ว
ทันทีที่รู้ว่าเด็กในท้องเป็นแฝดห้าก็หายหน้าไปเลย
รู้ไหมว่าตอนนั้นคุณแม่จะรู้สึกอย่างไร
หนูไม่มีทาง...
ขอโทษด้วย ฉันอยากจะขอไถ่โทษ
ถึงจะป่านนี้แล้วก็ตาม ฉันอยากจะทำหน้าที่ของพ่อให้กับลูกสาว
อย่ามายุ่งเกี่ยวกับพวกเราอีกเลยค่ะ พวกเรามีคุณพ่ออยู่แล้ว
นาคาโนะคุงงั้นเหรอ ตอนที่คุณแม่ตายไป เขาทำอะไรให้พวกเธอได้บ้าง
ลูกสาวที่เอาแต่ไล่ตามเงาของแม่ที่จากไป แถมยังพยายามมุ่งสู่เส้นทางที่ผิดเช่นเดียวกับแม่
เธอเองน่าจะรู้ดีที่สุดว่า เธอไม่เหมาะกับการเป็นคุณครูในโรงเรียน
ในฐานะพ่อแล้วคงไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ ความรักที่มีต่อพวกเธอมันผลักดันให้ฉันลงมือ
อิตสึกิจังเหรอ
ใช่แล้ว มีอะไรที่แปลกไปจากปกติบ้างไหม
ไม่รู้สิเพราะไม่ได้เจอกันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ทำไมงั้นเหรอ
ฉันคาดว่าอดีตพ่อของพวกเธอจะเข้าไปเจออิตสึกิน่ะ
โกหกน่า ทำไมกัน
(งานเทศกาลวันที่ 3)
อิตสึกิไม่ได้มาหรอกนะ ทั้งที่วันนี้เป็นสุดท้ายแล้วแท้ ๆ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เห็นเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
งั้นเหรอ
รอเดี๋ยวก่อน
จะไปหาอิตสึกิใช่ไหม เอานี่ไปด้วยสิ
จะดีเหรอ
ต้องอย่างนั้นสิถึงจะสมกับเป็นฟูคุง
ฉันชอบนายที่ตรงนั้นแหละ วางใจเรื่องทางนี้ได้เลย
ฝากอิตสึกิด้วยนะ
นี่เธอ
อุเอสึงิคุง ทั้งที่ทำแบบนี้ไปก็ไร้ความหมายแท้ ๆ
นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันนะ
ถ้าเรื่องตาลุงนั่นละก็อย่าไปใส่ใจเลย
คงจะพูดอะไรเรื่อยเปื่อยนั่นแหละ
คุณแม่เองก็บอกไว้เหมือนกันค่ะ
อิตสึกิ ลูกอย่าลงเอยแบบแม่เป็นอันขาดนะ
ทั้งอย่างนั้นกลับล้มเลิกไม่ได้ แม้แต่ตอนนี้เอง ฉันก็ยังมีแม่เป็นเป้าหมาย
ฉันผิดเหรอที่ยังคาดหวังแบบนั้นอยู่
มันก็จริงอยู่หรอกที่เป็นคุณครูไปก็ไม่มีอะไรดี
ไม่มีอะไรการันตีว่าจะเจอแต่นักเรียนดี ๆ
จงเตือนใจเอาไว้ว่า ในโลกนี้เองยังมีพวกบ้าอย่างที่จินตนาการไม่ถึงอยู่ด้วย
(น่ารักยิ่งขึ้นด้วยเอฟเฟกต์) ต่อให้ต้องปรับเปลี่ยนแนวทางของตัวเอง
(น่ารักยิ่งขึ้นด้วยเอฟเฟกต์) แต่ก็ต้องทนร่วมชะตากันต่อไป
การเข้าไปพัวพันกับผู้อื่น แน่นอนว่าต้องเหนื่อยทั้งกายและใจอยู่แล้ว
ในหมู่นักเรียนเองก็คงมีพวกที่ต่อต้านอยู่ด้วยเช่นกัน
เมื่อถึงเวลานั้น ก็ต้องหันหน้าเผชิญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกด้วย
เป็นอะไรที่ลำบากจริง ๆ
ฉันนี่อย่างเข็ดเลย
และคิดว่าจะไม่มีทางเป็นคุณครูโดยเด็ดขาด
แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ จะฟังเรื่องไร้สาระของคนอื่นไปทำไม
มันเป็นความฝันของเธอนี่
ต่อให้โดนต่อต้านมากแค่ไหน
จะเดินต่อหรือยอมแพ้มันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ
นี่มันคือความฝันของฉันจริง ๆ เหรอคะ
หรือฉันก็แค่อยากจะเป็นเหมือนคุณแม่เท่านั้น
ก่อนหน้านี้เคยมีคนว่ามาค่ะ
จะมุ่งตามความฝันโดย "มีแม่เป็นเป้าหมาย"
หรือ"ไล่ตามแม่" เพื่อให้ไปถึงฝัน มันต่างกันโดยสิ้นเชิงนะ
ถ้าเธอเข้าใจเรื่องนั้นดีละก็
การนับถือคุณแม่และตั้งเป็นเป้าหมาย ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอย่างแน่นอน
ฉัน...
ฉันอยากจะเป็นคุณครูเช่นเดียวกับคุณแม่ค่ะ
ฉันเลือกด้วยความตั้งใจของตัวเองว่าจะเป็นอย่างคุณแม่ค่ะ
ถ้าเป็นความต้องการของนักเรียนละก็ เรื่องที่ติวเตอร์อย่างฉันทำได้ก็มีเพียงสิ่งเดียว
คือการซัปพอร์ตอย่างเต็มที่
มันก็เท่านั้นแหละ
อุเอสึงิคุง
ฉันนึกเรื่องดี ๆ ออกแล้วค่ะ
ช่วยติวหนังสือให้ด้วยนะคะ
แน่นอนอยู่แล้ว
ขอบคุณค่ะ
แต่ว่าก่อนหน้านั้น
(สเต๊กไก่) แต่ว่าก่อนหน้านั้น
ฉันมีเรื่องที่ต้องทำก่อนค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์มุโดว
ไง
ไม่คิดเลยว่าอิตสึกิจังจะเป็นฝ่ายเข้ามาหาเอง
ก็หมายความว่า ยอมฟังคำพูดของพ่อขึ้นมาบ้างแล้วสินะ
พ่องั้นเหรอ อย่าพูดให้ขำไปหน่อยเลย
พวกเธอคือ...
ไง คุณครูไม่ได้เจอกันนานเลย
แต่คนที่มีธุระด้วยไม่ใช่พวกเราสักหน่อย
อาจารย์มุโดว ยังสบายดีสินะครับ
นาคาโนะคุง
ดีจริง ๆ ที่ได้โอกาสขอโทษนายด้วย
เพราะฉันทำให้นาคาโนะคุงต้องลำบากเหมือนกัน
ขอโทษด้วยนะ
ไม่เลย ผมต้องรู้สึกขอบคุณต่างหาก
เพราะการที่คุณไร้ความรับผิดชอบ ช่วยนำพาผมและเหล่าลูกสาวให้มาพบกัน
จะใช่จริงหรือเปล่า
ในส่วนความรับผิดชอบนั้น ดูเหมือนนายก็ไม่ได้ทำหน้านั้นได้ดีสักเท่าไร
เพราะงั้นอิตสึกิจังถึงเป็นฝ่ายมาที่นี่ด้วยตัวเอง
ไม่ใช่ไปหานายที่พึ่งพาไม่ได้แต่กลับมาหาฉันคนนี้
อิตสึกิคุงอยู่ที่นี่งั้นเหรอ พูดอะไรกันครับ
ลองดูดี ๆ สิครับ ที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่อิตสึกิสักหน่อย
หนูอยู่ตรงนี้ค่ะ
ตั้งใจจะทำอะไรกันน่ะ
ขอโทษที่ต้องหลอกนะคะ แต่หนูเองรู้ดีว่าจะต้องกลายเป็นแบบนี้
แล้วมันจะทำไมกัน ก็แค่ผิดไปหน่อยเท่านั้นเอง
ขอแค่มีความรักก็จะแยกพวกเราออกจากกันได้
คุณแม่บอกเอาไว้แบบนั้นค่ะ
ยังจะพูดเรื่องของเธออีกเหรอ
พอได้แล้ว ยังจะเชื่อเรื่องเพ้อฝันแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่
จงลืมมันเสียเดี๋ยวนี้
แม่เองก็คงจะเคยบอกแบบนั้นเหมือนกัน
ลองนึกดูอีกทีสิว่าหล่อนพูดว่าอะไร
ยังจำเรื่องที่คุณแม่พูดออกมาว่าเสียใจได้อยู่ค่ะ
ใช่แล้ว คุณแม่เธอน่ะได้ทำพลาดลงไป
เธอเองก็อย่าได้กลายเป็นแบบนั้นเลย
แต่หนูไม่คิดอย่างนั้นค่ะ
ต่อให้คุณแม่จะปฏิเสธเส้นทางชีวิตของตนเอง
แต่หนูก็จะขอปฏิเสธข้อปฏิเสธนั้นอีกทีค่ะ
ไม่มีปัญหาสินะคะ
เพราะหนูไม่ใช่คุณแม่
เพราะหนูเองก็เฝ้ามองมาโดยตลอด
สภาพของคุณแม่ที่ทุ่มเทอย่างเต็มที่สุดกำลัง
จะเรียกชีวิตของคนที่อ่อนโยนถึงเพียงนั้น ว่าผิดพลาดได้อย่างไร
แค่เด็กทำมาพูดเหมือนรู้ดี
คุณต่างหาก พูดอย่างกับรู้ดีเลยนะครับ
คุณไม่มีทางรู้ว่าหลังจากนั้นเธอได้มอบความหวัง แก่เหล่าเด็ก ๆ ไปมากมายเพียงใด
คุณไม่มีคุณสมบัติพอที่จะพูดถึงเธอ
คุณพ่อ...
อาจารย์มุโดวคะ
จนแล้วจนรอด หนูก็ยังไม่ได้ยินคำขอโทษจากคุณถึงคุณแม่เลยนะคะ
หนูไม่ยกโทษให้คุณ คงจะยอมเป็นหมากเพื่อใช้ไถ่โทษให้ไม่ได้
ไม่มีวันที่คุณจะหลุดพ้นไปจากคุณแม่ได้หรอกค่ะ
ฉันอุตส่าห์...
ดูไม่ได้เลยนะลุง
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วงั้นเหรอ
นายเองก็น่าจะมองดูอยู่ห่าง ๆ อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ
ก็ไม่รู้สินะ
ขอบคุณนะคะ อุเอสึงิคุง
ตั้งแต่คุณแม่จากไป
ฉันได้พยายามทำตัวเป็นคุณแม่
เพื่อที่จะถมความเหงาเหล่านั้นมาโดยตลอด
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เส้นแบ่งระหว่างตัวเองกับแม่มันเริ่มปะปนกัน
แม้แต่ความฝันของตัวเองก็ชักจะเริ่มไม่มั่นใจขึ้นมา
ฉันไม่ต้องลืมเรื่องของคุณแม่ก็ได้สินะคะ
คนที่สอนให้รู้ถึงเรื่องนั้นก็คือนายเอง
ขอบคุณนะคะ
ฟ้ามืดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันละเนี่ย
เข้าหน้าหนาวแล้วจริง ๆ สินะคะ
เอ๋ อยู่ ๆ เป็นอะไรไปเหรอคะ
มันน่าขยะแขยงนะคะ
เหตุผลส่วนตัวน่ะ โทษที
ยังไงก็เถอะ ที่ฉันมีความมั่นใจขึ้นมาได้ก็เป็นเพราะนายเลย
"ฉันไม่ใช่คุณแม่"
ที่รู้สึกถึงเรื่องธรรมดา ๆ อย่างนี้ได้ ก็เพราะมีนายอยู่ด้วยไงล่ะ
แม้ภาพลักษณ์คุณครูในอุดมคติของฉัน จะยังคงเป็นคุณแม่อยู่ก็เถอะ
แล้วมันยังไง
เอ่อ...หรือก็คืออุเอสึงิคุง นายเองก็เป็นครูในอุดมคติของฉันเหมือนกันนะ
อยากจะบอกแค่นั้นแหละค่ะ
ได้เวลาประกาศรางวัลร้านที่ชนะเลิศแล้วละค่ะ
(ประกาศรางวัลร้านชนะเลิศ) ได้เวลาประกาศรางวัลร้านที่ชนะเลิศแล้วค่ะ
(ม.6 ห้อง 1)
ไชโย
อ้าว แล้วพวกคุณนาคาโนะล่ะ
ขอโทษที่ให้รอนะคะ
อิตสึกิเป็นไงบ้าง ได้บอกเรื่องนั้นกับฟูทาโร่คุงหรือยัง
ค่ะ นอกจากนี้ก็มีโอกาสได้ขอบคุณเรื่องของคุณพ่อด้วยค่ะ
แล้วก็ต้องขอบคุณทุกคนด้วยเช่นกัน
ช่างมันเถอะ
ก็ถือว่าเป็นปัญหาครอบครัวของพวกเราด้วยนี่
ตะ...แต่ว่า
ขะ...ขอบคุณนะ
ได้แต่รู้สึกแปลก ๆ เท่านั้น
อะไรกันแม้แต่ทุกคนก็ด้วยเหรอ
แถมยังต้องรบกวนให้มิคุช่วยปลอมตัวให้อีก
ฉันไม่ติดอะไร
อีกอย่างฉันยังไม่พอใจกับ การปลอมตัวระดับแค่นั้นหรอกนะ
เด็กคนนี้ก็ยึดติดกับทิฐิบางอย่างแปลก ๆ อยู่นะ
แต่แค่นั้นก็ทำให้คนทั่วไปเข้าใจผิดได้ละนะ
เพราะถึงด้านในจะต่าง แต่หน้าตาดันเหมือนกันนี่นา
พวกเราจะยังคงเป็นแฝดห้าไปถึงเมื่อไหร่กันนะ
ไหน ๆ ก็ยังมีเวลาก่อนจะถึงเวลานัดกับฟูทาโร่คุงทั้งที
มาเปลี่ยนบรรยากาศ ด้วยการสนุกไปกับงานกลางคืนกันเถอะ
นี่คิดจะนั่งอยู่ตรงนี้ไปถึงเมื่อไหร่
ไปหาอะไรจากร้านค้ากินกันเถอะ
ร้านค้างั้นเหรอนั่นสินะ
ฉันยังไม่มีโอกาสได้กินอะไรเลย มีร้านที่ยังไม่เคยไปอยู่ด้วย
แต่ถ้าเสร็จแล้วฉันมีนัดเจอกับคนอื่นเอาไว้น่ะ
อย่างนี้นี่เอง
ถ้าพวกพี่น้องกลุ่มนั้นละก็เมื่อกี้ฉันเห็นอยู่นะ
คุณอิจิกะเองก็อยู่ด้วย อยู่กันครบห้าคนเลยละ
เอ๋ มาเอดะคุงนี่นายเห็นแค่แวบเดียว ยังอุตส่าห์รู้ว่าเป็นคุณอิจิกะอีกนะ
ก็นะเป็นเรื่องแปลกอยู่นะ
แต่มีแค่คุณอิจิกะเท่านั้น ที่พอจะแยกออกตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว
อุเอสึงิคุงเองน่าจะแยกออกอยู่แล้วใช่ไหม
เอ๊ะ ไม่ค่อยมีความมั่นใจเท่าไรเลยแฮะ
แรก ๆ ลังเลสับสนไปหมด
เดิมทีฉันจำหน้าคนไม่ค่อยเก่งอยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยัยพวกนั้นก็ยังใช้จุดอ่อนนั้นกันอย่างเต็มที่
โดนต้มมาไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร
เป็นพวกที่รับมือได้ยากจนถึงที่สุด
พูดมาได้นะ
ฉันอยากรู้มานานละ นายเริ่มแยกใครในกลุ่มพวกเธอออกคนแรกงั้นเหรอ
เอาละ ไปเดินดูร้านกันดีกว่า
รอเดี๋ยวก่อน ที่นิ่งไปเมื่อกี้หมายความว่าไง
หมายความว่าไงทาเคดะ
หมายความว่าไงน่ะเหรอ ก็มีแต่ต้องถามอุเอสึงิคุงนี่แหละ
ไม่มีอะไรสักหน่อย
ทำตัวห่างเหินกันไปได้อุเอสึงิคุง ไม่มีความลับระหว่างพวกเราทั้งนั้น
หนวกหู ความลับน่ะความลับ
ชอบงั้นเหรอ ใครสักคนในห้าคนนั้น
หน้าที่หลักของนักเรียนคือการเรียน
สิ่งอื่นนอกจากนั้นล้วนไม่จำเป็น ฉันใช้ชีวิตโดยเชื่อแบบนั้นมาโดยตลอด
แต่ว่ามันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทิ้งสิ่งอื่นไปเสียหมดก็ได้
ทั้งการเรียน มิตรภาพ งาน ความสนุกสนาน รวมถึงความรัก
ยัยพวกนั้นใส่เต็มที่กับทุก ๆ อย่าง
ยัยพวกนั้นเป็นคนสอนฉันที่ยังคงติดอยู่กับที่ไม่ไปไหน
เพียงแต่กว่าจะรู้ตัวถึงเรื่องนั้น ก็ปล่อยให้รอมาจนถึงป่านนี้เสียได้
ถ้าเป็นฉันเมื่อสมัยก่อนละก็ แม้แต่ช่วงเวลานี้เองก็อาจจะยังอยู่ตัวคนเดียวก็ได้นะ
อุเอสึงิ
งั้นไปเดินดูร้านค้ากันเถอะ
แต่ไม่มีเงินหรอกนะ
ถ้าไม่เงินแล้วจะไปเดินดูร้านทำไมเล่า
มีที่พักนี่ช่วยได้เยอะเลยเนอะ
เนอะ
แน่นอนอยู่แล้ว เพื่อให้สนุกสนานกับงานเทศกาลได้จนถึงที่สุด
ใกล้จะถึงเวลาแล้วสินะคะ
อุเอสึงิคุง วันนี้ในยามที่ทุกอย่างจบลง
พวกเราจะอยู่ในห้องที่ต่างกัน
ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป
และรอที่จะได้พบกับนายนะ
นายจะเข้าไปได้เพียงแค่ห้องเดียวเท่านั้น
พวกเรารู้ดีว่าข้อเสนอนี้จะทำให้นายลำบากใจ
แต่นี่คือการเตรียมใจของพวกเรา
ได้โปรดช่วยเข้าใจด้วยเถอะค่ะ
บัดนี้ตารางกิจกรรมงานเทศกาล และพิธีปิดทั้งหมดได้จบลงแล้วค่ะ
อุเอสึงิคุง
ใช้ได้เลยนี่ ฟูทาโร่คุง
มันจบแล้วละ
คงจะตัดสินใจไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วสินะ
จากนี้ไปต่างหากค่ะ อุเอสึงิคุง
เจอแล้ว
ไง
ขอโทษที่ให้รอนะ
เอ๊ะ ทำไมคุณอุเอสึงิถึงมาอยู่ที่นี่
มาเจอเธอไงล่ะ โยตสึบะ
โกหกใช่ไหมคะ
โกหกแน่นอน จะเป็นเรื่องจริงได้ยังไง
นั่นสินะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
จะว่าไปฉันต่างหากที่รออยู่สักพักเลย
ทำไมถึงไม่อยู่ที่นี่ล่ะ
ก็...ฉันไม่คิดเลยสักนิดว่าจะมาหาฉันนี่นา
อุตส่าห์ซื้อตอนทำเสร็จใหม่ ๆ มาแท้ ๆ
นั่นมัน...
คูปองแลกอาหารที่เธอให้มาไง
เอ้านี่ กินซะสิ
รอมาตลอดเลยเหรอคะ
ใช่แล้ว ฉันตั้งใจจะเอามากินกับเธอที่นี่น่ะ
แล้ว...หลังจากเรื่องกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว แต่ก็อยากจะถามเอาไว้หน่อย
เธอ...
ขอโทษด้วยค่ะ
เอ๊ะ คุณอุเอสึงิ
นี่ คุณอุเอสึงิ
เห็นอย่างนี้ ฉันก็อุตส่าห์รวบรวมความกล้ามานะ
ไม่คิดว่าจะโดนปฏิเสธในทันที
คือ...รู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ นะคะที่คุณอุเอสึงิเลือกฉัน
อย่างคุณอุเอสึงิ จะต้องได้เจอคนที่ดีกว่าฉันแน่ค่ะ
จะมาหยุดอยู่กับคนอย่างฉันคงน่าเสียดายแย่
หมายความว่าไงน่ะ
คะ...คือว่าแทนที่จะเป็นฉัน คนอื่น ๆ น่าจะดีกว่า
คนอื่น ๆ เหรอ
ตอนนี้ฉันกำลังถามเธออยู่
ช่วยบอกความรู้สึกของเธอหน่อย
ยัยบ้านั่น
หนีไปจนได้
อุเอสึงิคุง
อิตสึกิ แล้วพวกที่เหลือล่ะ
ถ้าโยตสึบะละก็เห็นวิ่งไปทางนั้นค่ะ
ที่ที่นายควรมุ่งหน้าไปมีเพียงที่เดียวเท่านั้นค่ะ
จะรักษาน้ำใจไป ก็มีแต่จะทำให้เจ็บมากขึ้นเท่านั้นค่ะ
นั่นสินะ ขอโทษด้วย
โยตสึบะ เธอเองชอบพูดอยู่เสมอสินะ
นับครั้งไม่ถ้วนจนเกือบเอียนเลย
มาทำให้เป็นการเข้าค่ายที่จะไม่เสียใจภายหลังกันเถอะ
มาทำให้การทัศนศึกษาที่จะไม่เสียใจภายหลังกัน
มาทำให้เป็นงานเทศกาล ที่จะไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลังกันเถอะ
ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ
ระ...รอเดี๋ยวสิ
ขอโทษนะคะ คุณอุเอสึงิ
จะมีฉันเป็นคนพิเศษเพียงคนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ
คนอย่างฉันน่ะ...
ทุกคนหายไหนกันหมดนะ
โอ๊ย
ขอโทษด้วยค่ะ
ไม่หรอกทางนี้เองก็ไม่ทันระวังค่ะ
ขอโทษนะคะ
ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ
ยังไงก็นั่งรถบัสกลับกันเถอะ
ฉันเผลอใช้เงิน ซื้อเครื่องรางเมื่อตอนเที่ยงไปหมดเสียแล้วละ
บ้าหรือเปล่า ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันเองก็มีแค่ 200 เยน
ไม่ให้ยืมหรอกนะ
อือ รู้อยู่แล้วละกลับดี ๆ นะ
ใช้หมดไปแล้ว
บ้านฉันมันจนน่ะ ปกติเลยจะใช้แค่ 5 เยน
ยาจกใช่ไหมล่ะ
ฟูทาโร่คุงไม่มีเงินแล้วไม่ลำบากบ้างเหรอ
หมายความว่าไง
บ้านฉันเองก็เหมือนกันน่ะ
มีคุณแม่คนเดียวที่คอยทำงานหนักเพื่อครอบครัว
เพราะงั้นบางครั้งฉันเลยคิดว่า...
ถ้าไม่มีฉันอยู่คุณแม่ก็คงจะสบายกว่านี้
นี่เธอ...
เพราะงั้นจากนี้ไป ฉันจะตั้งใจเรียนเยอะ ๆ ให้ฉลาดขึ้น
เพื่อจะได้เข้าบริษัทที่ได้เงินเดือนสูง ๆ แล้วช่วยให้คุณแม่สบายขึ้น
ถึงตอนนั้นฉันคงจะ... ค้นพบเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง
สุดยอด เธอนี่ดูเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ
นั่นสินะ ฉันเองก็จะตั้งใจเรียน
พอฉลาดขึ้นจนหาเงินได้ละก็ อาจจะช่วยให้น้องสาวมีชีวิตที่ไม่ต้องลำบากมากก็ได้
ฉันอาจจะกลายเป็นที่ต้องการขึ้นมาก็ได้
มาพยายามด้วยกันนะเราทั้งคู่เลย
ฉันจะพยายามเพื่อคุณแม่
ส่วนฟูทาโร่พยายามเพื่อคุณน้องสาว
พวกเรามาตั้งใจเรียนกันเถอะ
เอาสิ
เรามาขอพรจากพระเจ้า ในส่วนที่จ่ายไปคนละ 100 เยนกันเถอะ
โยตสึบะ
ริบบิ้นอันนั้นเหมาะดีนะ
ขอบคุณค่ะ เท่านี้ก็คงไม่โดนสับสนกับคนอื่นแล้วสินะคะ
เรื่องนั้นไม่รู้สิ ไม่ว่าจะสวมใส่อะไรไปก็ไม่ได้ต่างกันขนาดนั้น
ไม่ใช่แค่นี้เท่านั้นนะ
หนูพยายามเรียนมากกว่าคนอื่น ก่อนหน้านี้เองก็ได้ที่ 1 เลยนะ
ชนะเชียวนะ
หนูไม่ได้อยู่ในจุดเดียวกันทุกคนอีกแล้ว
ไม่ได้เหมือนกันสักหน่อย
คุณแม่ ดูนี่สิคะ
น่ารักดีนะ
ลองติดเลียนแบบโยตสึบะดูแหละ
โยตสึบะ ความพยายามของลูกเป็นสิ่งที่น่าชื่นชม
ไม่ได้ผิดอะไรทั้งนั้น
ทว่า...ต่อให้ไม่ใช่ที่ 1 พวกลูกทุกคนก็เป็นคนพิเศษกันทั้งนั้น
ในฐานะแม่ แม่อยากจะให้พวกลูกได้อยู่ด้วยกัน
ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น
สิ่งที่สำคัญไม่ใช่ว่าอยู่ที่ไหน
แต่คือการที่ได้อยู่ด้วยกันห้าคนจ้ะ
ไม่ได้หายดีอย่างที่คิดไว้เลยนี่นา
ขออนุญาตนะ
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พูดคุยกันอย่างนี้สินะ
ฉันจะรับผิดชอบดูแลพวกเธอต่อเอง
คุณแม่คะ พวกหนูโตเป็นเด็กม.ต้นแล้วค่ะ
แต่ว่าจะให้ห้าคนเหมือนกัน คงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ
พวกเราไม่อาจจะเหมือนกันไปได้ตลอด
คุณพ่อดูนี่สิคะ
ในการสอบที่ผ่านมา หนูได้ที่ 1 จากทั้งห้าคนด้วยแหละค่ะ
ทำได้ดีมาก
ถูกชมรมกรีฑามาชวนด้วยล่ะ แต่ปฏิเสธไปค่ะ
แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะอยากจะทุ่มเทให้กับการเรียนน่ะค่ะ
จากนี้ไปก็ตั้งใจเข้าล่ะ
เย็นชาจังเลยแฮะ ถ้าเป็นคุณแม่ก็คงจะชมกันมากกว่านี้แท้ ๆ
คงจะชมกันสินะ
ฟูทาโร่คุงเอง ป่านนี้จะตั้งใจเรียนอยู่หรือเปล่านะ
(ตำนานแม่ทัพ) ฟูทาโร่คุงเอง ป่านนี้จะตั้งใจเรียนอยู่หรือเปล่านะ
(ตำนานแม่ทัพ) โยตสึบะ อันนี้ไม่เล่นแล้วเหรอ
อือ เพราะจะรบกวนการเรียนเอาน่ะ
งั้นฉันของยืมพวกนี้ละกัน
(ข้อสอบกลางภาควิชาสังคม นาคาโนะ โยตสึบะ 31 คะแนน)
เอาละค่อย ๆ ขึ้นไปได้ด้วยดี หลังจากนี้ก็ต้องพยายามให้มากขึ้น
โยตสึบะ ฉันได้คะแนนวิชาประวัติศาสตร์ขนาดนี้เลยละ
(ข้อสอบกลางภาควิชาสังคม นาคาโนะ มิคุ 42 คะแนน)
ต้องขอบคุณเกมที่ยืมมาจากโยตสึบะนะ
งะ...งั้นเหรอ ดีใจด้วยนะ
ฉันต้องพยายามให้มากกว่านี้ เรียนให้เยอะ ๆ
ให้ฉลาดขึ้นมาก ๆ เพื่อจะได้เข้าบริษัทที่ได้เงินเดือนสูง ๆ
(29 คะแนน)
นี่ฉันเรียนไปเพื่ออะไรกัน
ไม่ต้องพิเศษก็ได้ สิ่งสำคัญคือการได้อยู่ด้วยกันห้าคนไงละจ้ะ
ทำไมการอยู่ด้วยกันห้าคนถึงสำคัญเหรอ
ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย
ขอแสดงความยินดี กับชมรมกรีฑาแห่งโรงเรียนสตรีคุโรบาระทุกท่าน
ที่ผ่านเข้ารอบการแข่งขันระดับม.ปลายด้วยนะคะ
คุณแม่คะ ดูอยู่หรือเปล่า
ทุกคนกำลังชมหนูอยู่ค่ะ
(ยินดีกับชมรมบาสเกตบอลที่ผ่านเข้ารอบแข่งขันระดับประเทศ) เป็นที่ต้องการของผู้คนมากมายเลยค่ะ
ไม่ใช่ใครก็ได้ในหมู่พี่น้อง แต่เพราะเป็นตัวหนูเองต่างหาก
พักนี้เห็นเอาแต่ซ้อมตลอด เรื่องเรียนไม่เป็นไรใช่ไหม
ถ้าไม่ว่าอะไรให้ฉันช่วยสอนให้ไหม
ฉันไม่เหมือนกับทุกคนแล้ว
อย่ามาเหมารวมนะ
ฉันคือที่ 1 ในหมู่พี่น้อง ฉันเป็นคนที่พิเศษออกไป
ตกแล้วตกเล่า
คุณนาคาโนะ โยตสึบะ เธอจำเป็นต้องซ้ำชั้น
อะไรกันไม่จริงใช่ไหมคะ
นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก
แต่หนูแสดงผลงานผ่านทางชมรมไปตั้งขนาดนั้น
ก่อนหน้านี้ที่ชมรมบาสเองก็...
ไม่เกี่ยวกัน
ทั้งที่เตือนไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว
แต่เธอก็ไม่ยอมเลิกเข้าร่วมชมรมจนเกินพอดี
ไปเก็บข้าวของเสียเถอะ
(ห้องครูใหญ่)
ย้ายโรงเรียน
เป็นโรงเรียนสหฯ ที่คนรู้จักฉันเป็นผู้อำนวยการอยู่
หลังวันหยุดหน้าร้อนเป็นต้นไป เธอต้องย้ายไปเรียนที่นั่นแทน
ฉันคนเดียวเหรอ
ไม่สิ ฉันน่าจะพิเศษกว่าคนอื่นแท้ ๆ
ฉันพยายามสุดกำลังเพื่อหาเหตุผลในการมีอยู่ของตัวเอง
ทำไมฉันถึงตัวคนเดียวกันล่ะ
ถ้าตัวคนเดียวแล้วฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ
ทำยังไงถึงจะพิเศษกว่าคนอื่นได้ล่ะ
ไม่รู้เลยว่าจะต้องไปทางไหนต่อ
รอเดี๋ยว
ถ้าโยตสึบะจะย้ายโรงเรียน พวกเราก็จะไปด้วย
พูดอะไรกัน พวกเธอสอบผ่านกันไม่ใช่เหรอ
ใช่แล้วฉันผ่านมาได้
ด้วยการโกงยังไงล่ะ
ระ...เรื่องจริงเหรอ
พวกเราเองก็ด้วยค่ะ
ทุกคน
ทำไม ทำไมต้องทำเพื่อคนอย่างฉัน
โยตสึบะ ฉันไม่รู้ด้วยหรอกว่าเธอกำลังคิดอะไร
แต่ถ้ามีแค่เธอที่ต้องไป ฉันไม่เอาด้วยเด็ดขาด
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เราทุกคนก็จะอยู่ด้วยกัน
เพราะนั่นคือสิ่งที่คุณแม่สอนไงคะ
โยตสึบะ ไม่ว่าจะเรื่องไหนเราจะหาร 5 กันไงล่ะ
เราทั้ง 5 จะผ่านความลำบากไปด้วยกัน
สิ่งที่คุณแม่พูดคือแบบนี้เองสินะ
เลิกคิดเรื่องที่ใครจะเป็นที่ 1 ไปดีกว่า
ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อทุกคน
100 คะแนนเหรอ
รอก่อน
ต้องขอบคุณพี่น้องทุกคนที่ทำให้มีฉันตรงนี้
ไม่ว่าจะความรู้สึกไหนก็ตาม มีแต่ต้องลบมันทิ้งไปก็เท่านั้น
เป็นอะไรไหมคะ
พี่น้องเธอทุกคนมีแต่คนดี ๆ ทั้งยังสุดยอด ฉันชอบทุกคนมากเลย
ฉันภูมิใจที่มีโอกาสได้ติวให้กับทุกคน
แต่ว่าถ้าไม่มีเธออยู่ ฉันเองคงจบไปนานแล้ว
ทำไมถึงพูดเรื่องแบบนั้น
เพราะฉันเป็นมนุษย์ที่อ่อนแอ จากนี้ไปก็เจอทางตันอีกนับครั้งไม่ถ้วน
แม้จะเป็นคำขอจากผู้ชายไม่เอาไหนอย่างฉันก็เถอะ
แต่โยตสึบะถ้าเธอจะคอยอยู่ข้าง ๆ ในเวลาอย่างนั้นมันคงดีมากเลย
มันคือความอุ่นใจน่ะ
เธอคือคนที่คอยช่วยฉัน ฉันเองก็อยากจะคอยช่วยเหลือเธอ
เพราะงั้นต่อให้เกลียดกันก็ไม่เป็นไร
ฉันขอฟังความรู้สึกของเธอหน่อยเถอะนะ
ฉัน...คุณอุเอสึงิ
ต้องพูดให้ได้ เท่านี้ทุกอย่างจะได้จบลง
ฉันเกลียดคุณอุเอสึงิค่ะ
เกลียด
ชอบค่ะ
ฉันโกหกคุณอุเอสึงิไม่ลงหรอกค่ะ
ชอบมาตลอดเลยค่ะ
เพียงแต่ขอโทษด้วยนะคะ
ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่อีกค่ะ
เอ๊ะ ไม่ได้คบกันเหรอ
เรื่องจริงละ...
งั้นเองเหรอ
ไม่ได้คบกันสินะ ถ้างั้นฟูทาโร่คุงก็ยังไม่ได้เป็นของใคร
เอาเถอะ ร่าเริงเข้าไว้ โยตสึบะเองก็บอกว่าชอบไม่ใช่เหรอ
ก็ใจตรงกันนี่
กังวลมากไปเดี๋ยวก็โดนเกลียดหรอก
นั่นสินะขอบคุณนะ อิจิกะ
ต่อให้เธอจะเป็นฝ่ายถูกเลือก ฉันก็อยากที่จะอวยพรให้อยู่ดี
สิ่งที่นิโนะพูดไว้ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วละ
ก็น่าจะรู้เรื่องที่ฉันชอบฟูคุงมาโดยตลอดนี่
เพราะเข้าใจดีถึงได้ตกลงกันแบบเมื่อวานแต่แรกไง
ตอนนี้ฉันไม่อยากจะโดนเธอเป็นห่วงหรอกนะ
เป็นห่วงสิ เพราะนิโนะเป็นครอบครัวแสนสำคัญของฉันนี่นา
ถ้างั้นฉันกับเธอก็จบลงตรงนี้แหละ หากมันจะให้ความสัมพันธ์ค้างคาอยู่แบบนี้
ก็ขอตัดพี่ตัดน้องลงตรงนี้แหละ
โยตสึบะ ถ้าเอาแต่อยู่ตรงนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก
มิคุ
ฉันคือโยตสึบะ
ทำอะไรน่ะ
ฉันคิดไว้แล้วว่าหากไม่ถูกเลือก ก็จะใช้แผนสวมรอยเป็นโยตสึบะแล้วคบกับฟูทาโร่แทน
คิดว่าไง
คงจะไม่ได้หรอก
ตามหลักจริยธรรมแล้ว
หนาวจัง
เปลี่ยนที่กันไหม
นี่ครั้งแรกเลยเนอะ ที่พวกเรามาคาราโอเกะกันเองสองคน
อือ
โยตสึบะ
ว่าไง
ล้อเล่นน่ะ
ที่บอกว่าฉันจะสวมรอยโยตสึบะ ฉันแค่ล้อเล่น
ต่อให้ฉันเลียนแบบเป็นโยตสึบะได้ แต่ก็ไม่สามารถจะเป็นโยตสึบะได้
น้ำผลไม้นี่มันหวานเกินไปสำหรับฉัน
มิคุ
แต่ก็ยังโกรธอยู่ดี
ถ้าเป็นฉันจะไม่ทำให้ฟูทาโร่ลำบากใจหรอกนะ
ได้ยินว่าลังเลกับคำตอบสินะ
ฉันคิดว่ายังไงโยตสึบะก็น่าจะชอบฟูทาโร่อยู่นี่นา
ไม่ได้ลังเล
ความรู้สึกฉันไม่เคยเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน
ฉันยังคงคิดถึงคุณอุเอสึงิมาโดยตลอด
ถ้างั้นก็ยิ่งไม่มีอะไรจะต้องลังเล
คงจะยังคิดถึงเรื่องสมัยโรงเรียนเก่าอยู่ล่ะสิ
ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพวกเราหรอก คบกันไปเถอะนะ
ฉันก็อยากจะพูดแบบนั้นอยู่หรอก
แม้จะพอเข้าใจได้ แต่เรื่องที่เจ็บใจมันก็ยังเจ็บใจอยู่ดี
ไม่ว่าจะทำยังไงความรู้สึกก็เอ่อล้นอยู่ดี
ฉันจริงจังมากขนาดนั้น
ถ้าหากโยตสึบะก็รู้สึกเหมือนกันละก็
ฉันอยากจะให้ช่วยรับความรู้สึกนี้ของพวกเราเอาไว้น่ะ
ฉันพลาดที่ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกของนิโนะตอนนั้น
เป็นธรรมดาที่จะโดนโมโหสินะ
นิโนะพูดเอาไว้น่ะ ว่าเรื่องความรักพวกเราไม่ใช่ทั้งศัตรูและเพื่อนพ้อง
งั้นเหรอถ้าคิดได้อย่างนั้นละก็ อย่างน้อยก็ขอขัดขืนสักหน่อย
ฉันจะไม่ช่วยออกแรงสนับสนุนให้หรอกนะ
ไหน ๆ แล้วก็ร้องเพลงกันเถอะ
นั่นสินะ ฟังให้ดีละ ฉันจะร้องให้ดีกว่ามิคุแน่
ต้องการอย่างนั้นอยู่แล้ว
ดูสิ อากาศดีเนอะ
(ร้านคาราโอเกะแห่งนักรบ) แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะร้องติดต่อกันข้ามคืนขนาดนี้
นี่มิคุ
ฉันอยากจะเจอกับทุกคนจัง
ดูเหมือนโยตสึบะจะเข้าใจผิดอยู่เรื่องหนึ่ง
แต่เรื่องนี้ฉันไม่มีทางบอกเจ้าตัวอย่างแน่นอน
ในตอนนั้น
เป็นเพราะพวกเราเลือกจะย้ายมายังโรงเรียนนี้กัน
ถึงได้มาเจอกับฟูทาโร่อย่างนี้
อย่างน้อยตัวฉันเองก็ไม่เคยมองเป็นเรื่องที่ไม่ดี
เพราะมันทำให้ได้พบกับฟูทาโร่...
ฉันเลย...
ไปกันเถอะโยตสึบะ
แม้ฉันไม่สามารถเป็นโยตสึบะได้ แต่โยตสึบะเองก็ไม่สามารถเป็นฉันได้เช่นกัน
ในที่สุดฉันก็รักตัวเองได้มากพอ...ที่จะคิดได้อย่างนี้
อิตสึกิ
ขอเวลาเดี๋ยวได้ไหม
มีอะไรเหรอคะ
มีเรื่องที่อยากจะคุยด้วย
ตรงนี้ได้ไหม
ถ้างั้นเอาเป็นทางนี้แล้วกัน
เรื่องที่ว่าคือ...
ขะ...ขอโทษด้วยค่ะ
ไม่ต้องคิดมาก
ก้อนมวน ๆ ที่อยู่ในใจมาตลอดนี่คือ...
ห้องนี้ว่างอยู่นี่
คนที่เริ่มทลายความเป็นหนึ่งเดียวของพวกเราแฝดห้า
ก็คือ...เธอนั่นแหละ โยตสึบะ
ขอโทษที่เห็นแก่ตัว
แม้แต่เมื่อวาน ฉันก็ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกของนิโนะ
เอาแต่ยัดเยียด
แต่ว่าตอนนี้ฉันก็ยังคิดแบบนั้นอยู่
ความปรารถนาของฉันคือ...
เหลือเชื่อเลยจริง ๆ
ยังจะพูดเรื่องอ่อนหัดแบบนั้นอยู่อีก
ฉันจะไปยอมรับได้...
อะไรกันหนูเองเหรอ
มีหนูด้วยสินะ
เกือบไปแล้ว เปิดประตูตอนนี้คงจะไม่ไหวสินะ
อย่าใกล้กันมากไปสิคะ
จะให้พวกโยตสึบะมาเห็นในสภาพแบบนี้ไม่ได้
ใกล้จะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว กลับกันเถอะ
รอก่อน
อะไรกันล่ะยะ
ฉันเตรียมใจในแบบของฉันเพื่อที่จะบอกเรื่องนี้
ความปรารถนาของฉันคือ อยากให้ยอมรับการคบกันระหว่างฉันกับคุณอุเอสึงิ
ก็บอกแล้วไงว่า...
ยังไม่ใช่ตอนนี้ก็ได้
จะอีกหลายเดือน หลายปี ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน
อยากจะให้เห็นว่าฉันชอบคุณอุเอสึงิขนาดไหน
ความรุนแรงของความรู้สึกนี้
ไม่ได้น้อยไปกว่าใครแน่นอน
นั่นสินะ ต่อให้ตอนนี้เธอจะขอโทษหรือโน้มน้าวยังไง
ฉันก็คงจะยอมรับไม่ได้
ถึงจะรู้อย่างนั้นแล้ว เธอก็ยังจะเลือกเดินทางที่เต็มไปด้วยขวากหนามสินะ
เพราะความชอบของฉันที่มีต่อพี่น้องทุกคน
ไม่ได้น้อยไปกว่าความชอบที่มีต่อคุณอุเอสึงิเลยน่ะสิ
ให้ตายสิ
บ้าบอจริง ๆ แต่ก็สมกับเป็นโยตสึบะดีนะ
ผู้ที่โผบินออกจากข้อผูกมัดของแฝดห้า
ฉันไม่ชอบแผ่นหลังนั้นและก็อิจฉาเธอไปด้วย
เธอยังจะมองฉันเป็นคู่แข่งที่คู่ควรอยู่หรือเปล่านะ
แน่นอนอยู่แล้ว พวกเราคงยังต้องใช้ชีวิตโดยนึกถึงกันและกันตลอดไป
บางครั้งก็เป็นพวกพ้อง บางครั้งก็เป็นศัตรู
คู่แข่งงั้นสินะ
การต่อสู้มันยังไม่จบลงตรงนี้หรอก ฉันจะคอยเฝ้าดูเส้นทางของพวกเธอจากข้างหลังนี้เอง
ถ้าเห็นช่องโหว่แม้เพียงน้อยนิด ฉันจะขโมยเขามาให้ได้เลย
อือ
พอได้แล้วละมั้งเจ้าพวกหนูพวกนั้น โผล่ออกมาได้แล้ว
รู้ตัวด้วยเหรอ
คะ...คือว่า
พวกคุณอุเอสึงิ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
อย่าบอกนะว่าได้ยินหมดเลยเหรอ
โทษที
ได้ยินแล้วใช่ไหมฟูคุง
ก็อย่างที่พูดไปนั่นแหละ ยังไงก็อย่าได้เผลอเชียว
จะจำเอาไว้ให้ขึ้นใจเลยละ
นายนี่ก็เข้ามาพัวพันกับพี่น้องสุดยุ่งยากเข้าจนได้
แต่ว่าเท่านี้ก็พูดได้เต็มปากสักทีค่ะ
นายไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้วนะ ยินดีด้วยค่ะอุเอสึงิคุง
ขอบคุณที่ชวนมาในวันนี้นะคะ
โทษทีที่รบกวนวันหยุดนะ
ไม่เลยค่ะ ดีใจต่างหาก
งั้นเหรอ
เพราะดูเหมือนว่าที่โรงเรียน จะหาโอกาสอยู่ด้วยกันสองคนไม่ได้เลย
ก็จริงค่ะ
- โปรดระวังกำลังจะหยุดรถกะทันหัน - เพราะไม่รู้จะมีใครที่ไหนมาได้ยินบ้าง
ขออภัยผู้โดยสารที่หยุดรถกะทันหัน เพื่อการตรวจสอบสิ่งของตกหล่นราง
ปกติมันต้องกลับกันหรือเปล่านะ
นั่นสินะคะ
เอาละเชิญสั่งของที่ชอบได้ตามสบายเลย
ฉันเลี้ยงเอง
ว้าว
อร่อย
ดีแล้วละจ้ะ
มันน่าโมโหจริง ๆ
ทำไมสถานที่เดต ถึงเป็นร้านอาหารครอบครัวกันล่ะเนี่ย
ดูมือใหม่แกะกล่องดีออกนะ
ขอใช้อันนี้ด้วยครับ
ใช้คูปองอีกด้วย
ไม่ได้เหรอ
เดตทั้งที ใครเขาใช้คูปองกัน
สำหรับฟูทาโร่คุงก็ถือว่าพยายามแล้วนะ
เธอได้จดหมายแนะนำไปยังมหาวิทยาลัยด้านกีฬาใช่ไหม
ค่ะ
งั้นนั่นก็คือความฝันเหรอ
ตั้งใจจะเป็นนักกีฬาอะไรสักอย่างเหรอ
เปล่าค่ะ ฉันลืมความฝันสมัยเด็กไปแล้ว
แต่ฉันคิดว่า... การช่วยซัปพอร์ตผู้อื่นเป็นสิ่งที่เหมาะกับตัวเองค่ะ
แม้จะเป็นเรื่องที่เริ่มมาจากความคิดยอมแพ้
แต่ตอนนี้รู้ตัวแล้วว่าเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจค่ะ
งั้นเหรอสมกับเป็นเธอดีนะ
ที่คิดแบบนั้นได้ ก็เพราะคุณอุเอสึงิเป็นอย่างนั้นนี่คะ
งั้นเหรอ
ใช่แล้วค่ะ
เพราะงั้นถ้าผ่านเข้ามหาวิทยาลัยได้ละก็
ฉันตั้งใจจะเรียนในสิ่งที่ทำงานแบบนั้นได้ค่ะ
งั้นเหรอ
(กรุณางดส่งเสียงในห้องสมุด) (แผนกจิตวิทยา) ทนไม่ไหวแล้ว
(กรุณางดส่งเสียงในห้องสมุด) (แผนกจิตวิทยา) ทนไว้ ๆ
โทษทีนะ ห้องสมุดคงจะน่าเบื่อล่ะสิ
ไม่เลยค่ะ ถ้าได้อยู่กับคุณอุเอสึงิละก็ ไม่ว่าที่ไหนก็สนุกที่สุดเลยค่ะ
งั้นขอไปที่สุดท้ายอีกสักที่จะได้ไหม
ค่ะ
โยตสึบะ... แบบนี้คงไม่ต้องคอยส่งแรงสนับสนุนแล้วก็ได้ละมั้งคะ
ที่นี่คือ...
ชวนคิดถึงจังเลยนะ
เธอชอบชิงช้าเก่า ๆ พวกนี้ใช่ไหมล่ะ
วันนี้ฉันขอให้พาไป สถานที่แห่งความทรงจำของคุณอุเอสึงิไม่ใช่เหรอคะ
ใช่แล้ว ร้านอาหารครอบครัวที่ไปกับที่บ้านในบางครั้ง ห้องสมุดที่ไปใช้อ่านหนังสืออยู่บ่อย ๆ
แล้วก็ตั้งแต่ที่ได้มากับเธอในวันนั้น ที่นี่ก็นับเป็นอีกหนึ่งที่ด้วยเหมือนกัน
จะดีเหรอคะ ที่จริงฉันยังคงลังเลอยู่
ทิ้งพวกพี่น้องไว้ข้างหลังแล้ว มีเพียงฉันที่มามีความสุขอยู่แบบนี้
เส้นทางนี้มันถูกต้องแล้วหรือเปล่านะ
เธอเคยกระโดดจากตรงนี้ไปได้ไกลเลยนี่เนอะ
ขอดูอีกครั้งสิ
ได้เลยค่ะ ถ้าเรื่องงั้นละก็ง่ายนิดเดียว
ตอนนี้แหละ
เป็นไงบ้างคะ
โยตสึบะ ถ้าหากฉันกระโดดไปตรงนั้นได้ มีเรื่องอยากจะให้ช่วยรับฟังหน่อย
เอ๊ะ เรื่องนั้น...
เอาละนะ
เดี๋ยวสิ อย่าฝืนเลยนะคะ
ดูให้ดี ๆ ล่ะ
ยิ่งขึ้นอีก ฉันยังไปได้มากกว่านี้อีก
ตายแน่เลย
โยตสึบะ
ถึงจะเป็นฉันคนที่ไม่สมบูรณ์พร้อม คนที่แม้แต่เดตก็ยังทำออกมาให้ดีไม่ได้
แต่ถึงอย่างนั้นฉันจะเติบโตขึ้น เป็นผู้ชายที่สามารถยืนเคียงข้างเธอได้อย่างภาคภูมิ
ทั้งเส้นทางที่ถูก
ทั้งเส้นทางที่ผิดพลาด
เรามาเดินไปด้วยกันเถอะ
เพราะฉะนั้น
ถ้าเธอไม่ว่าอะไร...ได้โปรด
ฉัน...
ชอบครับ
แต่งงานกันเถอะนะครับ
ตกใจหมดเลยค่ะ ฉัน...หลงคิดว่า
ข้ามขั้นเกินไปแล้วค่ะ
นะ...นั่นสินะ
พลาดไปแล้ว
ถ้าพูดแบบนั้นก่อนที่จะได้คบกันก็ถอยกันหมดพอดีค่ะ
ถ้าคนนั้นไม่ใช่ฉันน่ะนะ
โทษทีงั้นขอโอกาสแก้ใหม่อีกรอบนะ เอ๊ะ
โยตสึบะ
ฉันนึกออกแล้วค่ะ
เรื่องความฝันเมื่อสมัยเด็ก
สิ่งที่ทุกคนหลงใหล ความฝันสุดแสนจะธรรมดา
คือการเป็นเจ้าสาวค่ะ
คุณอุเอสึงิสัญญาแล้วนะคะ
โปรดทำให้ฝันของฉันเป็นจริงในสักวันด้วยนะคะ
ทะ...ที่จริงแล้วฉันมีเรื่อง...
มีเรื่องที่จะต้องบอกพวกเธอ
ฉันไม่กล้าบอกมาโดยตลอด แต่มหาวิทยาลัยที่ฉันจะสอบเข้าอยู่ที่โตเกียวน่ะ
เอ๊ะ เรื่องแค่นั้นรู้อยู่แล้วหรอก
ไม่จำเป็นต้องถามเลยด้วยซ้ำ
คิดไว้อยู่แล้วละว่าฟูคุงคงเลือกแบบนั้น
นั่นสินะ พวกเราไม่ได้ติดใจอะไรสักนิด
งั้นเหรอ
พยายามกับการสอบเข้านะ
ไว้จะไปเยี่ยมบ่อย ๆ นะ
อือ ขอบคุณนะฉันดีใจจริง ๆ ที่ได้พบกับพวกเธอ
ไว้เจอกันใหม่
ค่ะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ
อย่างที่คาดกันไว้เลยนะคะ
ดูเหงา ๆ ไม่เหมือนกับทุกทีเลย
แต่ว่าฉันแอบดีใจนะ
ได้เห็นใบหน้าแบบนั้นของคุณอุเอสึงิด้วย
ลัคกี้
ยัยบ้า ตัดสินใจกันแล้วว่าจะไม่ร้องนี่
นิโนะเองก็ด้วย
(โรงเรียนเฉพาะทางเชฟ พื้นฐานการปรุงอาหารและทำขนม)
ทั้งความฝันทั้งเป้าหมาย
อย่างฉันจะเป็นเหมือนกับพวกเธอได้ไหมนะ
ถ้าเป็นนิโนะ ถ้าเป็นพวกเราต้องทำได้อยู่แล้ว
จะอยู่เป็นเพื่อนเธอต่อไปอีกสักหน่อยก็แล้วกัน
งั้นเหรอ
ฝากด้วยนะ
(เดือนมกราคม)
ไม่ได้เจอกันนานเลย
(จดหมายแจ้งผลสอบผ่าน นาคาโนะ นิโนะ)
(แสดงความยินดีด้วยที่สอบติดรร.เฉพาะทาง)
(เดือนกุมภาพันธ์)
คุณนาคาโนะถึงเวลาเข้าฉากแล้วครับ
รบกวนด้วยค่ะ
(รายชื่อผู้สอบผ่านมหาวิทยาลัยคณะครุศาสตร์)
คุณแม่คะ หนูทำได้แล้วค่ะ
(ฉลองอิตสึกิสอบติดมหาวิทยาลัย)
นี่โยตสึบะ ที่ว่าถ้าเข้ามหาวิทยาลัยได้จะออกไปอยู่คนเดียวเนี่ย
ไม่ได้ฝืนตัวเองเกินไปใช่ไหม
อิจิกะนี่ขี้กังวลจัง ต่อให้อยู่ห่างกันก็ไม่เป็นไรหรอก
เพราะพวกเราทุกคน...
ไม่สมกับเป็นนายเลยตื่นเต้นงั้นหรือ
ก็คงงั้น
แต่ฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
ยัยพวกนั้นเองก็คงไม่ต่างกัน
(นาคาโนะ)
(5 ปีผ่านไป)
อิจิกะใกล้จะถึงแล้วละ
งั้นพวกเราก็เตรียมตัวได้แล้ว ไม่ได้รวมตัวกันครบมาสักพักแล้วนี่เนอะ
(การ์ดเชิญงานแต่ง)
(เจ้าบ่าวอุเอสึงิ ฟูทาโร่) (เจ้าสาวนาคาโนะ โยตสึบะ)
ประเทศนี้ก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
ญี่ปุ่น ฉันกลับมาถึงแล้วจ้า
ก็แค่ไปเที่ยวเองไม่ใช่เหรอ
อิตสึกิจังขอบคุณที่มารับนะ
เธอเป็นคนดังแล้วก็แอบ ๆ หน่อยสิ
ยินดีต้อน...พวกเธอเองเหรอ
อิจิกะไม่ได้เจอกันนาน
เห็นทั้งคู่ดูร่าเริงกันก็ดี
ร้านเองก็ดูคึกคักสุด ๆ เลย
สมกับไปอเมริกามา ปล่อยมุกเก่งนะเธอเนี่ย
ลองไปอเมริกามาจริง ๆ แล้วเป็นไงบ้างคะ
ยังกังวลเรื่องอินโทเนชัน (น้ำเสียง) อยู่ละมั้งนะ
อิจิกะ Intonation (น้ำเสียง) ค่ะ
เข้มงวดจัง
ก็เป็นคุณครูนี่นา
จะกินอะไรก่อนใช่ไหม จะเตรียมให้เดี๋ยวนี้ละ
ไชโย
จะถูกปากคนที่ไป คาเฟ่ยอดนิยมของอเมริกามาแล้วหรือเปล่านะ
เอ๊ะ ฉันเคยบอกด้วยเหรอว่าไปมาน่ะ
เพราะนิโนะเอาแต่เฝ้าอินสตาแกรมอิจิกะตลอดเลยไงล่ะ
มิคุไม่เห็นต้องเอามาพูดเลย
ว่าแล้วงั้นก็ขอแนะนำร้านนี้ให้เป็นการตอบแทนเลยละกัน
รอก่อน
ถ้าใช้ประโยชน์จากความดังของอิจิกะละก็ ลูกค้าคงจะเพิ่มเยอะขึ้นอย่างแน่นอน
ก็น่าดีใจอยู่หรอกแต่ตอนนี้ขอผ่านก่อนละกัน
พักหลังนี้ลูกค้าประจำก็เริ่มเยอะขึ้นแล้ว
แล้วก็เพื่อคุณพ่อที่ให้ยืมสถานที่ที่พร้อมใช้งานขนาดนี้ด้วย
ฉันเลยอยากจะลองพยายาม ด้วยความสามารถของพวกเราเองต่ออีกหน่อย
มีอะไร
เป็นน้องสาวที่น่าภูมิใจเสียจริง จะพาไปที่ไหนก็ไม่น่าอายเลยสักนิด
ถ้าเธอขายไม่ออกแล้ว ฉันจะยอมแบ่งงานให้ทำด้วยก็ได้นะ
ทางนั้นไม่ค่อยน่ารักเอาเสียเลย
ก็น่ารักไปอีกแบบนะ
ทุกคน ตัวเอกของวันนี้มาแล้วค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่มารวมตัวกัน
ทำไมเหงื่อออกขนาดนั้นยะ
แบบว่าอยู่นิ่งไม่ค่อยได้ เลยปั่นจักรยานตรงมาจากบ้านเลยน่ะ
ปั่นมาเนี่ยนะ
ทำอะไรของเธอก่อนถึงพิธีการสำคัญอย่างนี้เนี่ย
แต่อุเอสึงิคุงคงจะนั่งรถไฟมาใช่ไหม
อือ ฟูทาโร่มาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
เพราะงั้นก็น่าจะยังหลับ...
อะไรเหรอ
เท่านี้ก็ถึงเวลาต้องยอมรับสักทีสินะ
เพราะงั้นถึงได้แอบเรียกมาแต่เช้าตรู่ไงล่ะ
ช่างแต่งหน้าส่วนตัวฉันบอกว่าจะมาให้ด้วยแหละ
จะทำกันจริง ๆ เหรอ
มาทำหน้าเสียขวัญอะไรตอนนี้กัน เธอเองก็กระโดดเข้าร่วมด้วยไม่ใช่เหรอ
นั่นสินะคะ ต้องตรวจสอบคุณอุเอสึงิให้แน่ใจ
อิจิกะ
อือ ใส่มาแล้วละ นี่คือของขวัญอวยพรแต่งงานจากพวกเรา
ต่างหูหนึ่งข้างของคุณแม่
โยตสึบะเตรียมใจได้แล้วสินะ
อือ รบกวนด้วยค่ะ
งั้นเอาละนะทุกคน
หนึ่ง สอง...
โยตสึบะ ยินดีกับการแต่งงานนะ
โอ๊ย
เจ้าบ่าวคะ ญาติทางฝั่งเจ้าสาวมาเยี่ยมค่ะ
โล่งอกไปที คิดว่าจะไม่มาเสียแล้ว ทำไมถึงไม่โผล่ไปที่งานพิธีกันล่ะ
โทษทีนะ มัวแต่คิดว่าจะมาหรือไม่มาดี กระทั่งก่อนถึงเวลาจริงอยู่
คะ...คุณพ่อ
จำไม่ได้ว่ามีเหตุผลอะไรให้นายต้องเรียกพ่อ
ขอบพระคุณที่ให้ความกรุณามาในวันนี้ กระผมต้องขออภัยที่ผมมันไม่มีสัมมาคารวะ...
อุเอสึงิคุง ฉันขอถามตรง ๆ เลยนะ
ครับ
โยตสึบะมีความสุขจากใจจริง ๆ ใช่ไหม
ครับ ผมเองก็เช่นกัน
ขอดื่มไวน์หน่อยละกัน
ครับ จะเตรียมให้เดี๋ยวนี้
ห้องรับรองของฟูทาโร่...
คุณแม่เสียไปตั้งแต่เมื่อ 10 กว่าปีก่อนครับ
ท่านเสียด้วยอุบัติเหตุ หลังจากเปิดร้านอาหารที่เป็นดั่งความฝันของท่านได้ไม่นาน
สิ่งที่บ้านเราเหลือก็คือหนี้สินก้อนโตที่กู้ยืมมา เพื่อเปิดกิจการเพียงเท่านั้น
เรื่องที่คุณพ่อให้นิโนะกับมิคุยืมใช้ร้านเปล่าหลังนั้น ส่วนหนึ่งก็เพื่อช่วยเหลือพวกเธอ
และอีกส่วนก็อาจจะเพื่อฝากฝัง ความฝันของคุณแม่ก็เป็นไปได้ครับ
เดิมพันทั้งชีวิตเพียงเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง
ผมเองก็อยากจะเป็นผู้ชายแบบนั้นเช่นกันครับ
เหมือนกับคุณพ่อทั้งสองคน
หยุดเถอะ
ขะ...ขอโทษครับ
ก็แค่ไม่ชินกับการถูกเรียกว่าพ่อน่ะ
เจ้าบ่าวคะ คุณเจ้าสาวเรียกแล้วเชิญมาทางนี้หน่อยค่ะ
เอ่อ...
ไปเถอะ
มารุโอะ พวกเราเองก็แก่ขึ้นพอตัวนะ
ไม่ใช่ว่านายจะดื่มแอลกอฮอล์ เฉพาะตอนเฉลิมฉลองเท่านั้นหรอกเหรอ
ถูกแล้ว เพราะงั้นถึงได้ดื่มอยู่นี่ไง
คิดว่าพวกนั้นจะไปกันได้ดีไหม
เรื่องแบบนั้นไม่ใช่เรื่องที่ผู้ปกครองจะตัดสินได้สักหน่อย
เพียงแต่ วิธีธรรมดาไม่มีทางได้ผลแน่นอน
เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงลูกสาวฉันไงล่ะ
ฟูทาโร่
เกมแฝดห้า
ภาคสุดท้ายแล้ว
ขอเพียงมีความรัก
ก็จะแยกออกได้อย่างแน่นอน
ต้องขอบคุณทุกท่านที่เสียสละมารวมตัว ในงานแต่งงานของพวกเราในวันนี้ครับ
เกมแฝดห้าเนี่ยนะ
บ้าหรือเปล่า แล้วก็พวกที่เหลือสี่คนนอกจากโยตสึบะ มาแต่งชุดแต่งงานเล่นแบบนี้ได้ไง
เข้าใจหรือเปล่าว่าทำอะไรกันอยู่
ก็จริงที่มันค่อนข้างจะซับซ้อนอยู่หรอก
นึกขึ้นได้ทั้งทีนี่เนอะ
นอกจากนี้นี่ไม่ใช่การเล่นสนุกสักหน่อย
ถึงยังไงก็เป็นญาติเจ้าสาวเชียวนะ
ที่พูดไปน่ะล้อเล่นค่ะ เพราะฉันคือเจ้าสาวตัวจริงต่างหาก
ผิดแล้วฉันต่างหากล่ะ
พูดถึงเจ้าสาวก็ต้องฉันสิ
ถ้าเป็นฟูทาโร่ละก็แยกได้อยู่แล้วเนอะ
ให้ตายสิ ยัยพวกบ้าทั้งหลาย อุตส่าห์คิดว่าโตเป็นผู้ใหญ่ที่หัดแยกแยะเป็นแล้ว
ไม่เปลี่ยนไปเลยแบบนี้เลยค่อยโล่งใจหน่อย
อย่ามาดูถูกฉันเกินไปนัก เธอนั่นแหละ
ฉันอยากจะขอบคุณครอบครัวอีกครั้งหนึ่ง
ที่มีตัวฉันในวันนี้ได้เป็นเพราะ คุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็เหล่าพี่น้องทุกคนค่ะ
ขอบคุณคุณพ่อที่ยอมมาเป็นคุณพ่อของฉันค่ะ
เธอคืออิจิกะสินะ
พี่สาวคนโตอิจิกะเป็นพี่สาว ที่คอยรวมพวกเราที่แตกต่างเข้าไว้ด้วยกัน
อย่างที่ทราบกันดีตอนนี้เป็นดาราสาวงานรัดตัว อีกทั้งยังเป็นคนที่ฉันนับถือค่ะ
อะไรกัน พี่สาวคนนี้ตกใจหมดเลย
ชวนให้คิดถึงจริง ๆ ต้องรับมือกับเธอมาพอสมควรเลย
แม้คนทั่วไปจะเห็นเธอเป็นสาวงามสายสุขุม
แต่หลอกฉันไม่ได้หรอก
ไร้วินัย ทำตัวทึ่ม ขี้เซา จอมอู้ชัด ๆ
ไม่ต้องพูดถึงขนาดนั้นก็ได้
ถึงอย่างนั้น แต่ภาพที่เธอพยายามจะแข็งแกร่งขึ้น
มันช่างสว่างไสวสำหรับฉันเหลือเกิน
เธอนี่สมเป็นพี่สาวคนโตจริง ๆ
อือ
ต่อไปก็เธอ นิโนะ
พี่สาวคนรองนิโนะแม้จะขี้โมโห
แต่ก็เป็นคนที่แข็งแกร่ง เข้มงวด แล้วก็เป็นพี่สาวที่คอยสนับสนุนพวกเราอยู่เสมอค่ะ
มีความเป็นผู้หญิงสูงซึ่งตัวฉันเองก็ควรดูไว้เป็นแบบอย่าง
ใช่แล้ว ถูกต้อง ยินดีด้วยนะยะ
ทำไมต้องเป็นในเวลาแบบนี้ แค่ทายโยตสึบะให้ถูกก็พอแล้วนี่
ความแข็งแกร่งของเธอ
คืออีกด้านของความอ่อนแอ ที่มีมากกว่าคนอื่นเป็นคนเท่าตัว
ที่เข้มงวดมาก ก็เพราะรักมากใช่ไหมล่ะ
ตัวฉันในตอนนั้นไม่เก่งพอที่ไขคำตอบนี้ออกได้
ขอโทษด้วยนะ
ช่างมันเถอะ ฉันไม่เคยเสียใจเลยสักนิด
งั้นเหรอ
มิคุสินะ
อือ
มิคุพี่สาวคนที่ 3 ไม่ได้ให้ความรู้สึกเป็นพี่สาวขนาดนั้น
น่าจะเป็นคนที่รู้สึกใกล้เคียงกับเพื่อนสนิทมากที่สุดแล้วก็ได้ค่ะ
เพราะงั้นฉันจึงยิ่งนับถือมิคุ ผู้ที่ทำความฝันของตัวเองให้สำเร็จได้แล้วค่ะ
บางครั้งฉันก็ยังกังวลขึ้นมา นี่ฉันจะไปได้ดีหรือเปล่านะ
ฉันไม่ต้องพูดก็รู้กันดี ว่าเธอน่ะได้ต่อสู้กับตัวเองมาโดยตลอด
เพราะงั้นผลลัพธ์ที่ได้มาแน่นอนว่าย่อมเป็น ผลจากการต่อสู้ของเธอเอง
เชื่อมั่นในตัวเองหน่อย
เธอเป็นคนที่ทำอะไรสำเร็จมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
คิดเอาไว้แล้วว่าต้องพูดอย่างนั้น ขอบคุณนะฟูทาโร่
เหลือก็แต่เธอแล้วอิตสึกิ
ฉันคือโยตสึบะต่างหากล่ะ
ว่าไปนั่น
อิตสึกิเองค่ะ ไงล่ะปลอมเก่งขึ้นใช่ไหม
อิตสึกิคือน้องสาวที่น่ารัก คนที่ฉันจะเป็นพี่สาวของเขาได้เพียงคนเดียวค่ะ
แม้ในความเป็นจริงจะพึ่งพาได้มากกว่าฉันอีกก็เถอะ
คนที่คอยช่วยผลักดัน
ในยามที่ฉันลังเลใจไม่รู้จะทำอย่างไรก็คืออิตสึกิเองค่ะ
ยัยนี่ทำเอาเหงื่อตกหมดเลย
ขอใช้โอกาสนี้พูดเลยละกัน ตั้งแต่พบกับเธอทำให้ชีวิตฉันต้องผิดเพี้ยนไป
รากเหง้าแห่งความชั่วร้าย ยัยจอมเขมือบแกงกะหรี่
ฉันเองก่อนจะเจอนายก็ไม่เคยคิดเลยว่า จะมีคนที่ไร้ความละเอียดอ่อนขนาดนี้อยู่ด้วย
หัวก็แข็ง เจ้าปีศาจขโมยจูบ
ไม่มีทางคุยถูกคอไปตลอดชีวิตหรอกค่ะ
อิตสึกิกลับมาขี้บ่นเหมือนเดิมแล้ว
ช่วยไม่ได้เพราะอีกฝ่ายคือฟูทาโร่นี่นะ
เห็นแบบนี้ก็เต็มที่ของฉันแล้ว
แล้วก็เธอเองคือโยตสึบะ
ค่ะ ถูกต้องค่ะ
ถ้าไม่มีเหล่าพี่น้องอยู่ละก็ ชีวิตของฉันคงจะต่างไปอย่างสิ้นเชิง
แม้การเป็นแฝดห้าจะเจอเรื่องเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย
แต่ความทรงจำที่สนุกสนานก็เพิ่มพูน เป็นหลายสิบหลายร้อยเท่าเช่นกันค่ะ
อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ต่อให้ไม่อยากก็ต้องจำได้อยู่แล้ว
แม้ฉันจะเป็นติวเตอร์ก็จริง แต่ก็ได้เรียนรู้หลาย ๆ เรื่องมาจากพวกเธอเช่นกัน
การได้พบกับแฝดห้าอย่างพวกเธอ เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่น่าภูมิใจของฉัน
ฉันช่างมีความสุขจริง ๆ ที่ได้เกิดมาเป็นพี่น้องร่วมกับแฝดห้าทุกคน
แม้จะไม่เหมือนกับบ้านอื่น ๆ และอาจจะมองดูแปลกไปอยู่บ้าง
แต่ฉันรักครอบครัวที่เป็นอย่างนี้ที่สุดเลยค่ะ
5 ปีแล้วสินะ เท่านี้ก็เบาใจลงได้หน่อย
ฉันเองพอหายกังวลแล้วความเหนื่อยล้าก็โถมเข้ามาเลยค่ะ
เธอเองก็กังวลด้วยงั้นสินะ
ไม่เท่ากับฟูทาโร่หรอกนะ
ตอนจุมพิตสาบานมือสั่นไปหมดเลยนี่นา
นั่นมันก็ช่วยไม่ได้นี่ทุกคนเองก็ดูอยู่ด้วย
เธอเองก็ด้วย ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อ 5 ปีก่อนขึ้นมา
อย่างที่คิดนั่นน่ะ...
เจ้าสาวคะ ลืมของเอาไว้ในห้องเตรียมตัวค่ะ
ขอบคุณนะคะ
ขอโทษด้วยค่ะคิดอีกทีมันไม่จำเป็นอีกแล้ว
โปรดช่วยทิ้งไปทีค่ะ
รับทราบค่ะ
จะดีเหรอ นั่นมันสัญลักษณ์ประจำตัวเลยนะ
ดีแล้วละค่ะ
ทุกคนเป็นคนพิเศษจ้ะ
เพราะต่อให้เหมือนกันขนาดไหน ก็มีคนที่แยกฉันออกแล้วค่ะ
พวกเธอทำอะไรกันอยู่น่ะ
เหนื่อยหน่อยนะ พิธีจบไปอย่างสวยงาม
ทำอะไรน่ะเหรอ หลังจบพิธีก็แน่นอนว่ามีแค่เรื่องเดียวเท่านั้น
เที่ยวฮันนีมูนไงล่ะยะ
ระ...รอเดี๋ยวคิดจะตามมาด้วยเหรอ
(ฮาวาย ฝรั่งเศส วิธีเดินอียิปต์) แน่นอนสิ
(ฮาวาย ฝรั่งเศส วิธีเดินอียิปต์) กำลังลังเลเรื่องจุดหมายกันพอดีค่ะ
ยัยพวกนี้นี่จริง ๆ เลย
ทุกคนไปด้วยกันต้องสนุกกว่าอยู่แล้วเนอะ
ใช่เลย ๆ
ถ้างั้นก็มาจิ้มที่ที่อยากไปกันเถอะ
ถ้าโยตสึบะพูดอย่างนั้นละก็
เหมือนจะเคยทะเลาะกันด้วยเรื่องแบบนี้มาแล้วใช่ไหมนะ
อ๋อ สมัยตอนม.ปลาย
งั้นเอาละนะ หนึ่ง สอง...
อุเอสึงิคุงตื่นเถอะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
เห็นฟูทาโร่คุงแบบนี้ฉันก็ชักจะง่วงตามแล้วสิ
เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก
อย่ามัวแต่นอนตรงนี้รีบลุกได้แล้วย่ะ
แล้วงานแต่งล่ะ
อะไรนะ
ใจเร็วจริง ๆ
อย่ามัวแต่นอนละเมอรีบ ๆ ตัดสินกันได้แล้ว
ระ...เรื่องอะไร
เที่ยวหลังเรียนจบ ฟูทาโร่เป็นคนเสนอเองไม่ใช่เหรอ
นั่นสินะ
ก่อนอื่นพวกเราห้าคนลองจิ้มเลือกดูละกันค่ะ
แล้วความเห็นฉันล่ะ
แม้จะรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วก็เถอะนะ
ฉันว่าเลิกใช้วิธีนั้นไปจะดีกว่านะ
งั้นถ้านับหนึ่งสองก็จิ้มเลยนะคะ
หนึ่ง สอง...
ฉันจะไปดูซากาโมโตะ เรียวมะ
งั้นก็ไม่ต่างจากตอนไปทัศนศึกษาสิ
จะไปทั้งทีก็ต้องโอกินาว่าสิยะ
ฮอกไกโดมีของอร่อยเยอะจริงแหละเนอะ
สถานที่ดี ๆ ก็เยอะเหมือนกันค่ะ
ทุกคนเรามาตัดสินด้วยเป่ายิ้งฉุบกัน
ใช่แล้วตอนนั้นฉันก็คิดแบบเดียวกัน
ไม่เหมือนกันเลยสักนิดเนอะ
แล้วฟูทาโร่ล่ะ
แฝดห้านี่ยุ่งยากชะมัด